Michał i Paulina mają dopiero po 33 lata, co niesamowite i piękne poznali się w wieku 16 lat i zakochali bez pamięci. 

To spokojna, zwyczajna para skromnych, młodych ludzi, która nigdy nie miała wielkich oczekiwań od życia - uważają, że mają wszystko, bo mają siebie.

Zobaczyli się pierwszy raz w liceum, przeżyli razem okres dorastania, pierwszej pracy, wyprowadzki od rodziców, pierwszych dorosłych rozczarowań i sukcesów - zawsze razem, niezależnie czy świeciło słońce czy padał deszcz.

Kilka lat temu udało im się uzbierać trochę oszczędności by spełnić swoje marzenie: wziąć ślub. Nie jakiś wielki, nie jak z okładki czy gwiazd, po prostu ich. Ich wesele, ich moment, ich miłość. Jak każdy i każda z Nas, po prostu chcieli być szczęśliwi i budować rodzinę.

Niestety rok po ślubie Michał zaczął tracić czucie w opuszkach palców. Podczas niewinnego badania dowiedział się, że ma guza mózgu - glejaka II stopnia... wielkości piłki tenisowej. Musiał być natychmiast operowany, gdy się obudził, usiadł na wózku. Jak wspomina, okres rehabilitacji był dla niego najtrudniejszym czasem w życiu - fizycznie i psychicznie. Walczył dla siebie i dla żony Pauliny, która nieustannie była obok. 

Niestety gdy tylko udało mu się stanąć na nogi, ten sam guz wrócił i stał się jeszcze bardziej agresywny - III stopień, nieoperacyjny. 

To jak wyrok.

Nie będę Was okłamywał, Michał aktualnie przechodzi chemioterapię, jest słaby i jego stan niestety się pogarsza. Jedyny możliwy ratunek to immunoterapia w Niemczech, której koszt wynosi ponad 400 tys. zł. To niestety kwota nieosiągalna dla dwójki, młodych, normalnych ludzi - jednak to nie powód do wstydu, wstyd to nie walczyć.

Mógłbym pokazać Wam Michała, który usilnie walczy by po prostu żyć. Mógłbym pokazać Wam młodego mężczyznę, który przeszedł chemię, usiadł na wózku i wstał z niego dzięki woli walki.

Ja chciałbym jednak pokazać Wam najszczęśliwszym moment w życiu Michała i Pauliny.

Kilka godzin przed zrobieniem tego zdjęcia, powiedzieli sobie magiczne „i ślubuję Ci: miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz, że Cię nie opuszczę aż do śmierci.” - wtedy nie wiedzieli co przyniesie najbliższa przyszłość, chcieli po prostu być szczęśliwi. 

Michał, jest jak każdy z Nas, przecież całe życie przed nim, dlatego tak bardzo mi go szkoda.

Michał, nie byliśmy na waszym pierwszym weselu, ale pozwól, że wprosimy się na poprawiny. 

Proszę, sprawmy by mieli szansę być jeszcze wiele lat razem.

Ja to tu tylko zostawię.