Cześć, mam na imię Gucio. Jestem malutki - ważę 1,5 kg - ale moje serce jest naprawdę duże. Mieszka w nim cała miłość do ludzi, do życia i do tych wszystkich małych rzeczy, które robią dzień piękny: ciepłe dłonie, miękkie kocyki, stukot miseczki o podłogę.

Kiedy byłem szczeniakiem, los nie był dla mnie łagodny. Dostałem w spadku kruchy organizm i tykającą bombę genetyczną. Już jako maluch spędziłem długie tygodnie w szpitalu. Lekarze mówili szeptem, a moja rodzina płakała po cichu. A ja… ja postanowiłem żyć. I żyłem - osiem pięknych lat bycia po prostu szczęśliwym pieskiem.

Potem przyszedł 2020 rok. Zaczęły się napady padaczki, badania, igiełki, rezonans… Wyszło na jaw wodogłowie wrodzone. Dostałem leczenie i znów mogłem być sobą: biegałem za słońcem na podłodze, przypominałem wszystkim o porze smaczków, zasypiałem na kolanach jak wieczny maluch.

Rok temu znowu było ciężko. Zostałem sam w domu, nieszczęśliwie się uderzyłem i złamałem kilka żeber. Trzy dni w inkubatorze to była cisza pełna strachu. Mówili, że mogę nie stanąć na tylne łapki. A ja znowu wstałem. Krok po kroku wróciłem do życia. Bo ja naprawdę chcę żyć.

Ostatnio, bo przecież 14 października skończyłem 13 lat. Dostałem całusa w nos i obietnicę jeszcze wielu wspólnych poranków. Dwa dni później świat zaczął gasnąć. Zjadłem coś, czego nie powinienem. Pojawił się silny stan zapalny. W klinice mój problem z oczami został zlekceważony. I tak - w kilka chwil straciłem prawie cały wzrok. Nagle przestałem widzieć twarz mojej kochanej mamusi. Przestałem widzieć miseczkę, legowisko i drzwi, za którymi zawsze czekał spacer.

Od trzech tygodni walczę. Potykam się o meble, szukam noskiem drogi, czasem popiskuję, gdy uderzę główką w ścianę. Były dni, kiedy prawie nie piłem i nie jadłem, bo nie umiałem odnaleźć się w nowej ciemności. Możliwe, że pogłębiło się też wodogłowie. Ale ja wciąż tu jestem. I wciąż chcę widzieć.

Jest dla mnie szansa. Okuliści mówią o zabiegu, który może oddać mi choć odrobinę światła - tyle, żeby znów zobaczyć kontury twarzy, kształt dłoni, cień mojej ulubionej zabawki.

Na co proszę o pomoc?

🐶 dalszą diagnostykę okulistyczną i neurologiczną,

🐶 operację oczu i znieczulenie,

🐶 leki przed i po zabiegu,

🐶 kontrole i rehabilitację/terapię wspierającą, żebym znów czuł się bezpiecznie.

Wiem, że jestem tylko małym pieskiem. Ale dla moich ludzi jestem całym światem - tak jak oni dla mnie. Każda złotówka to kropla światła w mojej ciemności. To szansa, że znów zobaczę tych, których kocham. Że przybiegnę, gdy uśmiechną się w drzwiach. Że rozpoznam swoją zabawkę, zanim dotknę jej noskiem.

Jeśli możesz, wesprzyj mnie wpłatą albo udostępnij moją historię dalej. Będę dodawać aktualizacje, a faktury i wyniki badań pokażę dla pełnej przejrzystości - bo pomagacie mi żyć i chcecie wiedzieć, jak mi idzie.

Dziękuję, że czytasz. Dziękuję, że jesteś.

Twój Gucio - mały pies o wielkim sercu, który bardzo chce znów zobaczyć świat 🩵