"Nie ma być miło i przyjemnie. Ma być przejmująco, niekomfortowo, czasem zaskakująco. Jak w filmie Zanussiego czy na obrazie Beksińskiego” – pisze we wstępie do swojej najnowszej książki Zdrowie w cieniu postępu. Choroby cywilizacyjne Polaków Stanisław Maksymowicz. Zapraszając czytelnika na wyprawę przez mroczne zakamarki naszej codzienności – pełnej pułapek, które sami na siebie zastawiliśmy. To opowieść o chorobach, ale nie z perspektywy podręcznika do medycyny. Maksymowicz wywraca schematy i zabiera nas poza ich sztywne ramy, w głąb systemu społecznego, który te choroby wytwarza, podtrzymuje i pogłębia.

Autor z chirurgiczną precyzją analizuje fenomen zdrowia i choroby, który – choć opisany w szczegółach przez akademicką medycynę – wymyka się naszej świadomości, gdy tylko próbujemy sięgnąć do jego prawdziwych przyczyn. Co niszczy i zabija współczesnego człowieka? Jak przyczyniają się do tego społeczne mechanizmy, instytucje, a także nasza codzienność, w której przyszło nam żyć, pracować i umierać?

Maksymowicz sięga po słowa Rudolfa Virchowa: „Medycyna jest nauką społeczną”. Ostre, kontrowersyjne stwierdzenie? Być może. Ale to właśnie ta perspektywa pozwala zrozumieć, że wiele z tego, co nazywamy chorobą, jest tak naprawdę produktem społeczeństwa. Choroby somatyczne i psychiczne nie mogą być wyłącznie sprowadzane do awarii biologicznej maszyny – człowieka. By pojąć ich prawdziwą istotę, musimy odważyć się spojrzeć głębiej, ponad medyczny opis symptomów, w samo serce systemu, który nas otacza.

Zdrowie w cieniu postępu to książka dla tych, którzy chcą zrozumieć, dlaczego chorujemy i co to mówi o świecie, w którym żyjemy. Wstrząsająca, błyskotliwa i prowokująca. Nie da się jej czytać bez poczucia dyskomfortu. Ale właśnie tego oczekuje od nas Maksymowicz – by otworzyć oczy na zdrowie i chorobę.