Cześć, nazywam się Paweł Zalewski i przez całe swoje dorosłe życie byłem tam, gdzie dzieci, najpierw jako trener w klubie sportowym, animator, potem trener na Orliku w Karczewie, osoba wspierająca w sporcie dzieci niepełnosprawne i Koordynator ogólnopolskiej akcji Aktywna Szkoła. Z pasją i uśmiechem prowadziłem zajęcia sportowe, uczyłem fair play, zarażałem miłością do ruchu. Jako trener z licencją UEFA wychowałem nie jednego młodego piłkarza.

We wrześniu moje życie zatrzymało się w jednej chwili.

Trafiłem do szpitala z powodu perforacji układu pokarmowego. Dwa miesiące walczyłem o życie na OIOM-ie, z czego miesiąc spędziłem w śpiączce. Najbliższe mi osoby, codziennie słyszały od lekarzy „stan bardzo krytyczny”. Przeszedłem 9 operacji m.in. z powodu krwotoków, ropni (wielokrotnie drenowane), powikłań, które nie dawały za wygraną. Każda z nich to była walka.

Walka dosłownie o cud, który się wydarzył.

Obecnie jestem poza OIOM-em, ale nadal w szpitalu, dalej walczę z brakiem pełnej sprawności i licznymi odleżynami, ale ta walka nie jest łatwa.

Aktualnie nie jestem w stanie chodzić.

Potrzebuje pełnej długotrwałej rehabilitacji , która pozwoli mi wrócić do domu i dalszego życia.

Nie poddaję się. Chcę wrócić do normalności, do dzieci, do pracy, do życia, które tak nagle mi odebrano. Ale droga jest długa i kosztowna. Ośrodki rehabilitacyjne na NFZ nie mają aktualnie miejsc. Lekarze, mówią, że nie mogę czekać.

Pozostają mi tylko usługi komercyjne.

Koszt pobytu w ośrodku rehabilitacyjnym stacjonarnie w moim stanie zdrowia oscyluje w granicach około 40 tysięcy złotych za miesiąc.

Każdy, kto mnie zna, wie, że nigdy nie odmawiałem pomocy, dzieciom, rodzicom, kolegom, sąsiadom. Zawsze byłem tam, gdzie potrzebowano wsparcia, dobrego słowa czy po prostu obecności. Dziś to ja zwracam się z prośbą o wsparcie finansowe w leczeniu i rehabilitacji. I choć nie jest mi łatwo prosić, robię to z nadzieją, że mogę jeszcze wrócić do tych wszystkich, na których mi zależy