Dziś poznałem 80-letnią kobietę, która straciła męża, straciła syna, straciła nogę, a mimo to najbardziej przepraszała mnie za to, że musi prosić o pomoc...

Pani Alicja kiedyś razem z mężem prowadziła piekarnię. Przez całe życie ciężko pracowała i jak sama mówi, nigdy nie przypuszczała, że na starość znajdzie się w takiej sytuacji. Dziś została sama. Mąż nie żyje, syn również.

Kilka miesięcy temu straciła nogę. Od tamtej pory porusza się na wózku i każdego dnia próbuje odnaleźć się w rzeczywistości, która z dnia na dzień całkowicie się zmieniła.

Kiedy odwiedziłem ją w mieszkaniu, chciała pokazać mi zepsutą pralkę. Siedzieliśmy przy stole i opowiadała mi, co się stało. Po chwili zrozumiałem jednak, że ta historia nie jest o pralce.

Patrzyłem na kobietę, która przez całe życie pracowała, wychowywała rodzinę i radziła sobie z przeciwnościami losu, a dziś została sama z kolejnym problemem, którego nie jest w stanie rozwiązać.

W pewnym momencie zobaczyłem, jak siedząc na wózku próbuje zrobić pranie. Wtedy dotarło do mnie, że dla większości z nas awaria pralki oznacza telefon do serwisu albo wizytę w sklepie. Dla Pani Alicji oznacza ręczne pranie nad wanną, mimo wieku, chorób i codziennych ograniczeń.

Podczas naszej rozmowy nie było złości ani pretensji. Była tylko zwykła ludzka bezradność. Pani Alicja powiedziała mi, że nie wie już, gdzie szukać pomocy. Że po opłaceniu rachunków i wykupieniu leków niewiele zostaje. Nowa pralka nie jest dla niej kwestią wyboru czy odkładania zakupu na później. Prawda jest taka, że po prostu jej na nią nie stać.

Najbardziej boli mnie to, że Pani Alicja nie jest wyjątkiem. Takich historii są w Polsce tysiące. Historii ludzi, którzy przez całe życie uczciwie pracowali, nikogo o nic nie prosili, a dziś zostali sami z problemami, które dla wielu z nas wydają się czymś zwyczajnym.

Dlatego zakładam zbiórkę na zakup nowej pralki dla Pani Alicji. ❤️

Jeżeli uda nam się zebrać więcej środków, pomożemy również w innych potrzebach. Zepsuta jest także kuchenka, a łazienka wymaga dostosowania do osoby poruszającej się na wózku.

Chciałbym, żeby Pani Alicja poczuła, że nie została sama. Że wokół są ludzie, którzy potrafią zatrzymać się na chwilę i pomóc drugiemu człowiekowi, nawet jeśli nigdy wcześniej go nie poznali.

Mam nadzieję, że już niedługo Pani Alicja będzie mogła zrobić zwykłe pranie bez zastanawiania się, skąd wziąć na to pieniądze.