Przed świętami przyszedł do mnie mężczyzna...

Powiedział, na Zakładach Chemicznych w Policach, ma kota ze złamaną łapą. Zapytał, czy go przyjmiemy.

Nie wahałam się ani chwili — jeśli zwierzę cierpi, pomagamy.

Zawsze.

Kazałam mu przywieźć kota.

Nie pojawił się.

Nie zadzwonił.

Zniknął.

Dziś wrócił.

Z pretensjami. Że nie odbierałam telefonu.

A ja byłam w szpitalu.

Zapytał ponownie, czy go przyjmiemy.

I wiecie, co było dla niego najważniejsze?

Nie stan kota. 😭

Nie jego cierpienie. 💔

Tylko to, czy dostanie rachunek za leczenie. 😡

Musiał się upewnić... kilka razy... Czy nie każemy mu zapłacić.

Zapewniłam go — nie!!

Bo wiem, co by się stało, gdybym powiedziała inaczej.

Ten kot zostałby skazany na ból.

Na powolne umieranie. Na samotność.

I teraz jest u nas.

W stanie ciężkim. 😭

Obolały. 😭

Wyczerpany. 😭

Zrezygnowany. 😭

W jego oczach nie ma już walki... jest tylko ciche pytanie: „czy ktoś mi pomoże?” Powiedzcie mi... czy mogłam odmówić ?

Nie. Nasza Fundacja nigdy nie odmawia pomocy. !!

Nawet wtedy, gdy oznacza to kolejne tysiące złotych, których nie mamy. A operacja? Koszt — ponad 3000 zł. Dla nas to ogromna kwota.

Ale dla niego — to jedyna szansa na życie.

Jutro ma wizytę. Ale najpierw musi dożyć jutra...

Dlatego błagamy Was o pomoc 🙏

Każda złotówka to krok bliżej do ratunku.

Każde udostępnienie to szansa, że ktoś zobaczy i pomoże.

Nie pozwólmy, żeby ten kot przegrał tylko dlatego, że ktoś nie chciał wziąć odpowiedzialności.

Dajmy mu to, czego nigdy nie miał — szansę na życie bez bólu.