W maju 2024 roku nasze życie zatrzymało się w jednej chwili. To wtedy Gabryś dostał pierwszy napad padaczki. Nie wiedzieliśmy jeszcze, że rozpoczyna się najtrudniejsza walka naszego życia — walka o zdrowie i przyszłość naszego synka.

We wrześniu 2024 roku rozpoczęliśmy leczenie. Zamiast spokojnego dzieciństwa pojawiły się wizyty u neurologów, szpitale, badania i codzienny strach o to, co przyniesie kolejny dzień. W grudniu 2025 roku, podczas pobytu w szpitalu w Rzeszowie, usłyszeliśmy podejrzenie Zespołu Rasmussena — rzadkiej i postępującej choroby neurologicznej. Choroba odbiera Gabrysiowi sprawność krok po kroku. Gabryś zmaga się z lekooporną padaczką oraz padaczką z napadami częściowymi ciągłymi, które każdego dnia odbierają mu siły i dzieciństwo.

15 grudnia 2025 roku Gabryś rozpoczął dietę ketogenną. Pierwsze dni były bardzo trudne — przez pięć dni nie jadł nic, konieczne było założenie sondy. Patrzenie na cierpienie własnego dziecka to ból, którego nie da się opisać słowami. Mimo wszystko Gabryś się nie poddał i po kilku dniach zaczął przyjmować posiłki.

W lutym 2026 roku, w Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie, przeszedł szereg badań potrzebnych do potwierdzenia diagnozy i przygotowania do operacji. Niestety dwa wyznaczone terminy zabiegu zostały odwołane przez infekcje, które osłabiły organizm Gabrysia. Każda zmiana terminu była dla nas ogromnym ciosem i kolejnymi tygodniami życia w niepewności.

13 maja 2026 roku czeka nas przedoperacyjna rozmowa z neurochirurgiem, a 26 maja 2026 roku planowana jest operacja, która może dać Gabrysiowi szansę na dalsze życie i zatrzymanie postępu choroby.

Każdego dnia patrzymy, jak nasz synek walczy mimo bólu, niedowładu i napadów epilepsji. A my razem z nim walczymy o każdy kolejny dzień, o każdy uśmiech i o nadzieję, że jeszcze będzie dobrze.

Dziękujemy z całego serca każdej osobie, która nas wspiera — dobrym słowem, modlitwą, udostępnieniem i wpłatą. Dzięki Wam mamy siłę i wiarę, że Gabryś nie jest w tej walce sam. ❤️