Gdy zobaczyłem dziś pana Rafała przed urzędem miasta w Bytomiu, ogarnęło mnie poczucie niesprawiedliwości, ale o tym na końcu. 

Pan Rafał jest z zawodu budowlańcem, ma 43 lata, ale niestety od 2 lat nie może pracować. Powód? Jak sam przyznaje w rozmowie ze mną: „zdrowie”, (ale nie moje panie Łukaszu), a córki - 12 letnia Basia ma spektrum autyzmu. Coś z czym tata nie mógł pogodzić się przez wiele lat. Jest jeszcze 15 letnia Milena, niestety rodzina żyje bez mamy. 

Pytam gdzie jest mama? Całkowicie nie żyje z nimi, ma schizofrenię. Pan Rafał podczas rozwodu otrzymał prawa do opieki nad córkami, nie było innej opcji. I dobrze, bo w głosie mężczyzny słyszę jak bardzo kocha swoje córki, a jego widok dziś na ulicy upewnia mnie, jak wiele zrobi dla nich. Zostawił dziś swoją godność, zapomniał co to wstyd by walczyć o ciepły kąt dla swoich córek. 

Dlaczego w ogóle się tam pan znalazł? 

Pan Rafał rozmawia szczerze, przyznaje 

wprost, że z dniem dzisiejszym musieli się wyprowadzić z mieszkania, które wynajmowali przez kilka lat, ale zanim go osądzicie, że nie płacił komuś, posłuchajcie dalej. Mężczyzna od 2 lat opiekuje się córką, która nie jest w stanie sama funkcjonować, gdy tylko mógł i miał możliwość szukał miejsca by zarobić na życie.

Niestety dalsza możliwość wynajmu skończyła się, a jedną z przyczyn była sytuacja, która jest po prostu przykra do opisania. 

Dziewczynka z spektrum autyzmu ma bardzo silną fobie bakteryjną. Podczas brania prysznica, z tylko jej wiadomych przyczyn (bardzo nie chciałbym z szacunku do dziecka byśmy to analizowali) rzuciła ręcznik pod stopy czym naturalnie zatkała odpływ. Zalała tym samym praktycznie całe mieszkanie.

Pan Rafał w ostatnich tygodniach na własną rękę naprawiał je, wymieniał panele i będąc uczciwym człowiekiem zdał z dniem dzisiejszym w takim stanie w jakim do niego wszedł. 

Kosztowało go to sporo pieniędzy, nie miał całości, podjął decyzję by się zapożyczyć na niewielką kwotę. 

Dziś pan Rafał wraz z córkami trafił do Domu Samotnej Matki. Jest chyba pierwszym tatą w Polsce, który tam przebywa. Nie ma gdzie pójść, nie ma nikogo oprócz córek. 

Walcząc dziś o swoje córki usłyszał nawet kilka docinek, które trudno skomentować „jak pan odnajdzie się w domu samotnej matki?” - przecież to nie jest jego wybór. Dodatkowo od wielu lat młoda Basia ma małego psa, dziś pan Rafał usłyszał (i on to rozumie i szanuje) że nie może z psem wejść do Domu Samotnej Matki, aktualnie szuka mu schronienia na kilka dni, dzwoniąc po znajomych. Co będzie dalej? 

Nie wiem Panie Łukaszu, jutro muszę jechać rano z córką na terapię, musimy się rozpakować, straszny dzień.

Miasto zobowiązało się wkrótce znaleźć jakiś lokal dla pana Rafała i jego córek, najprawdopodobniej będzie on do remontu. 

Nawet jeśli ściany będą czyste, pan Rafał z Basią i Mileną opuścili dziś swoje mieszkanie z torbami.

Nie mają nic: mebli, łóżka, zlewu.

Mają tylko siebie.

Zacząłem ten post o niesprawiedliwości i tak też skończę. Patrzę na zdjęcie pana Rafała, rozmawiam z nim i słyszę łamiący się głos - cholera, ciężko w tym kraju być tatą, który jest sam ze swoimi dziećmi.

Ja to tu tylko zostawię.