Są momenty, w których człowiek przestaje udawać, że „jakoś to będzie”.

To moment, w którym pęka ostatnia linia obrony.

W którym nie ma już siły tłumaczyć dzieciom, że „jutro będzie lepiej”.

W którym dorosły pierwszy raz na głos przyznaje: „boję się, że sobie nie poradzę”.

Właśnie wtedy trafiają do nas.

Dzieci. Nastolatki. Dorośli. Całe rodziny.

Ludzie, którzy często od miesięcy – a czasem od lat – niosą w sobie rzeczy zbyt ciężkie, by dźwigać je w samotności.

Depresja. Lęki. Zaburzenia odżywiania. PTSD.

Myśli, których nikt nie chce mieć, ale które potrafią pojawić się w ciszy, nocą, bez ostrzeżenia.

To problemy, których nie widać na pierwszy rzut oka.

Ale one nie znikają, gdy odwrócimy wzrok.

W Praskim Centrum Wsparcia i Edukacji pomagamy właśnie tym osobom.

Zapewniamy diagnozy, terapie, zajęcia TUS, konsultacje psychologiczne, wsparcie kryzysowe.

Pracujemy też z rodzicami i opiekunami – bo jedno dziecko w kryzysie bardzo rzadko oznacza tylko jedną osobę. Najczęściej oznacza rodzinę, która powoli się rozpada.

Do końca września ponad 270 osób miało tu regularne wsparcie.

Dzięki finansowaniu z poprzedniego projektu mogli przychodzić, leczyć się, oddychać z ulgą.

Ten projekt się skończył.

A ich problemy – nie.

Depresja nie kończy się wraz z budżetem. Lęk nie znika dlatego, że zmieniła się tabela w Excelu.

Kryzys psychiczny nie czeka, aż pojawi się kolejny grant.

Robimy wszystko, co w naszej mocy.

Ale prawda jest brutalna: bez Was nie damy rady.

Koszty terapii, licencji, materiałów specjalistycznych, superwizji, integracji sensorycznej, fizjoterapii, wsparcia kryzysowego i utrzymania budynku są realne. I są wyższe niż nasze możliwości.

A za każdą z tych liczb stoi konkretny człowiek, który czeka na pomoc.

Dlatego prosimy.

Naprawdę prosimy.

Każda wpłata to realna godzina terapii.

Każda złotówka to mniej czekania.

A w kryzysie psychicznym czas bywa różnicą między nadzieją a rezygnacją.

Między „jeszcze spróbuję” a „nie mam już siły”.

Jeśli możesz – dorzuć się.

Jeśli nie możesz – udostępnij dalej.

Dla tych 270 osób w kryzysie każda z tych decyzji może mieć znaczenie większe, niż jesteś w stanie sobie wyobrazić.