Kochani,

piszę ten post z ogromnym bólem serca...

Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę pisać coś takiego... ale ta sytuacja bardzo mną wstrząsnęła.

Rok temu, 3 stycznia, ta rodzina straciła ukochanego męża i tatę.

Miał zaledwie 43 lata. Przegrał walkę z czerniakiem.

Był kochającym mężem i wspaniałym ojcem.

To była ogromna tragedia, po której jego żona i dzieci jeszcze długo nie potrafili się podnieść...

Nie zdążyła się otrząsnąć po tej stracie.

I wtedy... wydarzyło się coś, czego nie da się pojąć.

Wczoraj, podczas wizyty na cmentarzu, gdzie przygotowywano nagrobek dla taty, zabrakło jednej rzeczy.

17-letni syn wsiadł na motor i pojechał do domu, żeby ją przywieźć.

Nigdy już nie wrócił.

Doszło do tragicznego wypadku. Samochód wyjechał z drogi podporządkowanej...

Chłopak zginął na miejscu.

Miał zaledwie 17 lat. Całe życie przed sobą...

Dziś mama została sama...

Z bólem, którego nie da się opisać słowami, i z młodszym dzieckiem, które jej zostało.

To nie jest tylko strata.

To świat, który się zatrzymał.

Ta kobieta nie ma dziś siły myśleć o jutrze.

Nie ma siły wrócić do pracy.

Potrzebuje czasu, wsparcia i pomocy psychologicznej... oraz poczucia, że nie jest sama.