Mieliśmy nie przyjmować już ani jednego kota. Drzwi zostały zamknięte, miejsca brakowało, siły też… A jednak życie po raz kolejny brutalnie przypomniało, że cierpienie nie poczeka, aż będziemy gotowi.

Na jednej z podpoznańskich wsi od miesięcy rozgrywa się cicha tragedia, o której nikt nie chce mówić.

A jednak ona tam jest — okrutna, codzienna, bez świadków.

Koty rozmnażają się bez żadnej kontroli.

Gmina umywa ręce.

Mieszkańcy milczą.

A zwierzęta… powoli znikają. Chorują. Głodują. Umierają, jakby nigdy nie istniały.

Na jednym podwórku w pół roku pojawiło się 10 kociąt (8 udało nam się odłowić).

Dziś mają zaledwie 3 i 6 miesięcy — a już zdążyły poznać smak strachu, chłodu i bólu. Za chwilę byłoby ich dwa razy więcej… i dwa razy więcej cierpienia.

Najbardziej boli jednak to, że dla wielu osób te maluchy są jedynie „atrakcją”.

Gdy przyjeżdżają wnuki, „są słodkie kociaki do zabawy”.

Do zabawy… kociaki wychudzone, brudne, z pełnymi robaków brzuszkami, z oczami zaropiałymi od chorób.

Dla tych zwierząt nie było jedzenia.

Czekały, aż ktoś rzuci im choć odrobinę — a często nie dostawały nic.

Kocie dzieci walczyły o każdy dzień, cienkie jak patyczki, drżące z zimna, bez sił.

Te, które udało nam się zabrać, są:

• zarobaczone

• zawszone

• przeziębione

• skrajnie niedożywione

• zaniedbane tak bardzo, że serce pęka, gdy patrzymy na ich maleńkie ciała

Część trafiła awaryjnie do domu tymczasowego, część do naszej kociarni.

Nie mogliśmy zostawić ich tam, gdzie nie miały żadnych szans — zwłaszcza że osoba zgłaszająca sprawę musi w trybie pilnym wyprowadzić się z miejsca, gdzie ludzie są agresywni i niebezpieczni.

Podczas łapanki nasze wolontariuszki najpierw musiały dbać… o własne bezpieczeństwo. Dopiero potem mogły ratować koty.

A teraz stoimy pod ścianą.

Te maluchy wymagają pełnej diagnostyki i leczenia:

odrobaczenia

testów FIV/FeLV

szczepień

kastracji

leczenie infekcji.

Nie mamy środków, by to wszystko opłacić.

A na miejscu zostało jeszcze około 6 dorosłych kotów, które także potrzebują pomocy — i których nie mamy gdzie umieścić.

Dlatego — choć czujemy wstyd, bezsilność i ból — musimy znów poprosić Was o wsparcie.

Bo te zwierzęta nie powiedzą, że cierpią.

Nie poproszą o ratunek.

One mają tylko nas. I Was.

Każda forma pomocy to dla nich różnica między życiem a powolnym umieraniem:

karma

żwirek

podkłady

wpłata

udostępnienie

dom stały lub tymczasowy

Pomóżmy im wyrwać się z miejsca, które nigdy nie powinno być domem dla żadnego kota.