Umiera uczeń. Rodzic jednego z dzieci. Nauczyciel.

Następnego dnia ktoś musi wejść do klasy i wiedzieć, co powiedzieć.

Jak przekazać dzieciom taką informację?

Co zrobić z pustym miejscem w ławce?

Jak przygotować klasę na powrót dziecka, któremu zmarła mama albo tata?

Jak rozmawiać z rodzicami?

Jak pomóc i nie zranić dobrymi intencjami?

Nie chcemy, żeby szkoła musiała wtedy improwizować.

Dlatego tworzymy Szkołę Troski. Program, który przygotowuje całą społeczność szkolną na sytuację śmierci i żałoby.

Przygotowanie jednej szkoły kosztuje 2 500 zł.

Szkoła nie płaci za udział w programie.

Koszt pokrywają osoby i firmy, które uważają, że nauczyciel nie powinien zostać sam w chwili, gdy wydarza się coś naprawdę trudnego.

I nie, nie musisz finansować całej szkoły.

50 osób × 50 zł = jedna przygotowana szkoła

25 osób × 100 zł = jedna przygotowana szkoła

10 osób × 250 zł = jedna przygotowana szkoła

5 osób × 500 zł = jedna przygotowana szkoła

Możesz wpłacić 20 zł, 50 zł albo 200 zł.

Każda wpłata przybliża kolejną szkołę do udziału w programie.

Kiedy wydarzy się śmierć:

• dyrekcja ma przygotowany plan działania,

• nauczyciel wie, jak rozmawiać z klasą,

• szkoła wie, jak przygotować powrót dziecka po śmierci bliskiej osoby,

• nauczyciele otrzymują scenariusze rozmów i zajęć dopasowane do wieku dzieci,

• rodzice dostają sprawdzone materiały,

• Koordynator Troski wie, jak przeprowadzić szkołę przez kolejne działania.

To nie jest jednorazowe szkolenie.

Szkoła otrzymuje system, do którego może wrócić dokładnie wtedy, kiedy będzie potrzebny.

Jasną procedurę: co zrobić od momentu otrzymania informacji o śmierci i jakie działania podejmować w kolejnych godzinach i dniach.

Kursy, nagrania, ćwiczenia i materiały pomagające reagować w sytuacji śmierci i żałoby.

Osobę w szkole, która wie, gdzie znaleźć potrzebne procedury, checklisty, materiały i wzory komunikatów.

Scenariusze zajęć, wzory rozmów, ćwiczenia i materiały dostosowane do wieku uczniów.

Narzędzia pomagające przygotować powrót do szkoły ucznia, któremu zmarła bliska osoba.

Materiały i nagrania, które szkoła może przekazać rodzicom i opiekunom.

Wszystko znajduje się w jednym miejscu — na portalu Szkoła Troski.

Start portalu planujemy na styczeń 2027 roku.

Nie musisz zbierać tylko na cały program.

Możesz zrobić coś znacznie bardziej lokalnego.

Załóż skarbonkę dla wybranej szkoły i zbierzcie wspólnie 2 500 zł.

Może to zrobić:

• rodzic lub grupa rodziców,

• nauczyciel,

• rada rodziców,

• absolwenci,

• lokalna firma,

• grupa mieszkańców.

Jedna miejscowość. Jedna społeczność. Jedna konkretna szkoła.

Nie musicie ograniczać się do zwykłego proszenia o wpłaty.

Możecie organizować własne akcje i licytacje.

Voucher od lokalnej restauracji?

Warsztat?

Rękodzieło?

Obraz?

Sesja fotograficzna?

Lekcja gry na gitarze?

Usługa przekazana przez lokalną firmę?

Każda z tych rzeczy może pomóc zebrać środki dla konkretnej szkoły.

Cel jest prosty: 2 500 zł = jedna przygotowana szkoła.

Wyobraź sobie, że rodzice, nauczyciele, mieszkańcy i lokalni przedsiębiorcy wspólnie mówią:

„Chcemy, żeby nasza szkoła była przygotowana.”

Właśnie po to są skarbonki.

To dzieci.

Nauczyciele.

Rodzice.

Pedagodzy i psychologowie.

Dyrekcja.

Ludzie, którzy znają się od lat i tworzą własną społeczność.

Dlatego przygotowując jedną szkołę, nie pomagamy jednej osobie.

Przygotowujemy setki osób na sytuację, której nikt nie chce przeżyć, ale która może wydarzyć się w każdej społeczności.

Od stu miejsc, w których po tragedii nie trzeba będzie gorączkowo szukać odpowiedzi w internecie.

Od stu szkół, w których nauczyciel nie zostanie sam z pytaniem:

„Co ja mam teraz powiedzieć tej klasie?”

Od stu społeczności, które będą miały przygotowany plan.

Chcemy, żeby kiedy wydarzy się coś najtrudniejszego, pytanie nie brzmiało:

„Co my teraz mamy zrobić?”

Tylko:

Fundacja Żyjemy Za Krótko wspiera osoby i rodziny po śmierci bliskiej osoby.

Pomagamy w żałobie, w formalnościach oraz w sytuacjach, kiedy wraz ze stratą pojawia się również kryzys finansowy.

Szkoła Troski powstaje dlatego, że dzieci po śmierci bliskiej osoby wracają do swojej codzienności.

Wracają do kolegów.

Do nauczycieli.

Do swojej ławki.