Proszę…Pomóż mi wrócić do mojego życia.

Witaj…

Nazywam się Magdalena Puk (Dziechciarek) i stoję dziś przed Tobą w ogromnym strachu, bólu, wstydzie i niemocy, by prosić Cię o wsparcie i pomoc w powrocie do mojego życia, które brutalnie w roku 2024 - odebrał mi rak.

Jestem fotografką kobiet i rodzinną, która do niedawna tętniła życiem… pomysłami i ogromną chęcią uszczęśliwiania innych ludzi… Tworzyłam wspomnienia, wspierałam, słuchałam, motywowałam… a dziś sama potrzebuję ogromnej pomocy. 

Rok temu - los poddał mnie najokrutniejszej próbie. 21 maja 2024 roku zdiagnozowano u mnie nowotwór złośliwy piersi. I choć to złamało mi serce i duszę… postanowiłam walczyć. Postanowiłam stawić temu czoła w ogromnej odwadze.

Zaczęłam proces bardzo ciężkiej chemioterapii.

Z dnia na dzień nowotwór odbierał mi siły, włosy, uśmiech, optymizm i niezależność - ale nie zabrał mi jednego… chęci – by z nim ostatecznie wygrać.

13 stycznia tego roku przeszłam operację Mastektomii. Po niej nastąpiły naświetlania i hormonoterapie. Ostatni wlew na onkologii odbył się 28 października i wtedy mogłam w końcu wykrzyczeć: „ Zrobiłaś to!! Wygrałaś!"

Nie spodziewałam się jednak, że to jeszcze nie koniec… 

Proces leczenia i tej całej wyczerpującej walki - pozostawił po sobie niewyobrażalne długi. 

Kierowana ogromną ulgą - myślałam że mogę sobie ze wszystkim poradzić sama - tak, jak do tej pory. Że mogę jak gdyby nigdy nic, wrócić do swojego dawnego życia i do pracy, którą tak bardzo kocham. 

Niestety… moje ciało jest wyczerpane. Głowa krzyczy z bólu, a serce płacze nad tym, co się stało. Jestem cały czas na zwolnieniu lekarskim, lekarze nie pozwalają mi wrócić do pracy na dłużej niż 3 godziny dziennie i to dopiero gdy dojdę do pełnej sprawności po operacji, która jest ustalona na 16 stycznia 2026 roku - czeka mnie jeszcze odroczona rekonstrukcji piersi… 

Ten koszmar nadal trwa. Nie mam już ani środków, ani siły, by poradzić sobie z tym wszystkim.

Byłam dzielna, byłam niezależna, byłam sprawcza. Starałam się pokazywać światu pozory wielkiej siły. Ale doszłam już do ściany.

Życie, leki, rehabilitacja, leczenie - przekraczają moje możliwości finansowe.

Wygrałam jedną z największych walk - ale reszty już zrobić nie mogę… 

Niedawno usłyszałam: 

„Madzia, nie musisz już na siłę udowadniać, że jesteś gladiatorem.”

Te słowa mnie zatrzymały.

Te słowa sprawiły, że odważyłam się poprosić Was o pomoc.

Ile mogłam tyle zrobiłam. Ile mogłam tyle udźwignęłam. Dlatego dziś – już bez zbroi gladiatora – pragnę prosić Was o pomoc i o wsparcie w dalszej drodze. 

Pragnę prosić o to, byście umożliwili mi powrót do mojego dawnego życia, które kochałam. Byście pomogli mi przeżyć spokojnie czas operacji, rehabilitacje i szczęśliwe wylądowanie po tym całym dramacie. 

Za wszelaką pomoc ogromnie dziękuję!

Z miłością i wdzięcznością Magda. 

Zdjęcie: 28 październik - szczęśliwa bo to ostatni wlew na onkologi.