Od ponad 30 lat mieszkając w Polsce, nie przestałem wspierać mojej rodziny w Kenii — regularnie finansuję edukację dzieci i najbliższych, bo wiem, jak trudny i kosztowny jest tam dostęp do szkoły. To moja codzienna, cicha pomoc, która płynie prosto z serca i z wdzięczności za ludzi, którzy kiedyś pomogli mnie samemu.  

Mam na imię Philip. Urodziłem się i wychowałem w Kenii, wśród ludzi, dla których edukacja jest marzeniem trudnym do spełnienia, ale zawsze traktowana jest jak najcenniejszy skarb.

W Polsce mieszkam 35 lat. Tutaj studiowałem, założyłem wspaniałą i kochającą rodzinę, która jest dla mnie największym wsparciem i powodem do dumy, a następnie rozpocząłem pracę jako nauczyciel w warszawskiej szkole publicznej.

Mimo, że życie zaprowadziło mnie tysiące kilometrów od miejsca mojego dzieciństwa, to moje serce wciąż bije także dla Kenii. I zawsze będzie. Dlatego nie potrafię przejść obojętnie obok tej historii – historii dzieci z Kandeke, które pragną tylko jednego: szansy na edukację.

Dlaczego proszę o pomoc?

W hrabstwie Kitui, w ubogiej, wiejskiej części Kenii, znajduje się Szkoła Podstawowa Kandeke. Powstała dziesięć lat temu z inicjatywy lokalnej społeczności — rodziców, którzy chcieli oszczędzić swoim dzieciom codziennego, kilkukilometrowego marszu do najbliższej publicznej szkoły.

Dziś szkoła funkcjonuje, ale jej warunki są dramatycznie trudne.

• Większość uczniów siedzi podczas lekcji na ziemi — brakuje ławek i krzeseł.
• Budynki są prowizoryczne, stawiane własnymi rękami rodziców w czasie wolnym od pracy w polu.
• Brakuje książek, materiałów dydaktycznych, komputerów.
• Nie ma ogrodzenia — szkoła nie jest odpowiednio zabezpieczona.
• Brakuje wody. Odwiert /własna studnia byłaby dla dzieci błogosławieństwem: dałaby im czystą wodę do picia i pozwoliłby uprawiać warzywa na szkolny posiłek.
• Energia elektryczna często jest niedostępna — panel słoneczny rozwiązałby ten problem.

Dotąd rząd kenijski zdołał postawić tylko jeden stały budynek, choć szkoła prowadzi już pięć klas — Dwa oddziały przedszkolne i klasy 1-3.

Słowa społeczności Kandeke

Przewodniczący rady szkoły Pan Peter Masila Muliwa i nauczyciele oraz rodzice proszą o wsparcie. W ich oczach widać troskę, ale i ogromną determinację, by dać swoim dzieciom to, co daje nadzieję na lepsze życie — edukację.

Dlaczego ja?

Bo sam pochodzę z tej okolicy i tej części Kenii.

Bo wiem, jak wygląda szkoła, w której dzieci siedzą na ziemi.

Bo wiem, jak smakuje pragnienie wiedzy, kiedy brakuje wszystkiego.

Bo wiem, ile może zmienić jeden zeszyt, jedna klasa, jeden nauczyciel.

I wreszcie — bo wiem, że gdyby w moim życiu kiedyś nie znaleźli się ludzie, którzy mi pomogli, dziś nie mógłbym pomagać innym jako nauczyciel w Polsce.

Dlatego proszę z całego serca: POMÓŻMY IM RAZEM!

Na co przeznaczymy środki?

• ogrodzenie terenu szkoły;
• budowę odwiertu, aby zapewnić dzieciom dostęp do czystej wody i jedzenia;
• budowę trwałych budynków klasowych;
• instalację paneli słonecznych;
• ławki, krzesła i podstawowe wyposażenie;
• na nowe mundurki (uniformy) i buty dla dzieci;
• pomoce naukowe (książki, zeszyty, materiały szkolne, zabawki, może kiedyś komputery);
• wyposażenie sportowe i przestrzeń do zabaw.

Każda złotówka to cegiełka, która zmienia przyszłość konkretnego dziecka.

Z całego serca dziękuję.

W imieniu swoim — człowieka, który nigdy nie zapomniał, skąd pochodzi.

W imieniu nauczycieli, rodziców i społeczności Kandeke.

Ale przede wszystkim — w imieniu dzieci, które dzięki Państwa dobroci będą mogły uczyć się w godnych warunkach.

Załączam zdjęcia szkoły.

Dziękuję, że możemy dać tym dzieciom szansę na lepsze jutro.