Moi Drodzy,

Mam na imię Piotr, mam 48 lat i pochodzę z Rybnika.

Przez długi czas trudno mi było otworzyć się na swoją sytuację i poprosić publicznie o wsparcie. W końcu jednak postanowiłem zmierzyć się z tym wyzwaniem. To dla mnie próba siły, odwagi i autentyczności, po której wierzę, że zrobię kolejne kroki w stronę zdrowia i poprawy mojej sytuacji. Wasza pomoc i wsparcie są dla mnie niezwykle ważne.

Od pięciu lat jestem w terapii, samokształceniu i leczeniu farmakologicznym zaburzeń nastroju, znanych jako ChAD - Choroba Afektywna Dwubiegunowa. Z jej objawami zmagam się od lat młodości, a choroba na długo przed diagnozą poważnie wpłynęła na jakość mojego życia zawodowego i osobistego. Jestem również DDA i najprawdopodobniej mam ADHD, którym potrzebuję się zająć i zasięgnąć po specjalistyczną pomoc.

Leczenie i terapia ChAD były wyjątkowo trudne, bo diagnozę postawiono stosunkowo późno – miałem wtedy 43 lata, co sprawiło, że droga do wyraźnej poprawy nie była prosta. Chorobie towarzyszyły u mnie dokuczliwe objawy psychosomatyczne, takie jak okresowy ból fizyczny w różnych częściach ciała, ból psychiczny, nadwrażliwość na niektóre bodźce, duża zmienność nastroju (od okresów pobudzenia, przez stany depresyjne, po apatię i zmęczenie), problemy z koncentracją, nasilony lęk, ataki paniki i inne. Dodatkowo doznałem poważnej kontuzji kręgosłupa (duża przepuklina) w wyniku przeciążenia i stresu w pracy. Konsekwencje epizodów hipomaniakalnych były dla mnie trudne, ale w końcu się z nimi godzę. Nadal jednak do pewnego stopnia je odczuwam i muszę wziąć za nie odpowiedzialność najlepiej, jak potrafię. Na szczęście po wielu latach bólu udało się osiągnąć stabilność i brak dolegliwości dzięki odpowiedniej rehabilitacji, zmianie nawyków i postępowi emocjonalnemu.

Poprzez swój projekt chciałbym przyczynić się do wzrostu świadomości wśród ludzi, którzy nie mają wiedzy na temat zaburzeń depresyjnych dwubiegunowych. Chciałbym również, aby osoby cierpiące na ChAD wiedziały, jak i gdzie szukać wsparcia. Moim celem jest także informowanie o tym, jak można zadbać o swoje zdrowie przy tego typu zaburzeniach i jak ważna jest profilaktyka ogólna zdrowia. 

Od pewnego czasu tworzę i publikuję posty o zaburzeniach nastroju, dzieląc się swoimi doświadczeniami w radzeniu sobie na co dzień oraz przekazując wiedzę zaczerpniętą z literatury specjalistycznej – medycznej, psychologicznej, a także dotyczącej terapii naturalnych i naturalnych sposobów regulacji układu nerwowego.

Wierzę, że tylko szczera troska o innych i wyjście poza własne ego mogą sprawić, że świat stanie się lepszym miejscem do życia, dzięki lepszemu zrozumieniu różnic między ludźmi i świadomości, że jesteśmy jednością, choć często mamy odmienne szanse życiowe. W swoich materiałach edukacyjnych piszę o faktach i mitach dotyczących choroby dwubiegunowej, aby uwrażliwiać społeczeństwo na codzienne wyzwania osób chorych oraz przeciwdziałać stygmatyzacji i marginalizacji osób z tą formą niepełnosprawności. Takie treści mogą również stanowić wsparcie dla bliskich osób mierzących się z tą chorobą.

Wcześniej choroba pokrzyżowała moje plany zawodowe i zastopowała realizację niektórych marzeń. Jednak nie tracę wiary na poprawę swojej sytuacji i lepszej jakości życia. Ostatnie pięć lat zrobiłem znaczący progres wewnętrznej pracy osobowościowej i wzrostu emocjonalnego po to, aby móc pomagać innym w takiej przystępnej dla mnie formie. Swój ból psychiczny i dyskomfort chcę przekuć na coś pozytywnego. Dzielenie się swoimi odkryciami i drobnymi sukcesami w przywracaniu wewnętrznej równowagi daje mi ogrom satysfakcji. 

Choroby układu nerwowego mogą skracać życie średnio o 10 – 20 lat, w zależności od przypadku. Stany depresyjne w ChAD należą do najcięższych i charakteryzują się najwyższym wskaźnikiem samobójstw w porównaniu z innymi rodzajami depresji. Choroba dwubiegunowa często wiąże się z ogromem bólu doświadczanego we wczesnej młodości, chronicznym stresem i traumatycznymi wydarzeniami. Liczne badania psychologiczne potwierdzają wpływ traumy dziecięcej na ryzyko wystąpienia tego poważnego zaburzenia. Choć podłoże choroby jest zarówno genetyczne, jak i środowiskowe, większość osób, które na nią zachorowały, miała za sobą trudne, bolesne doświadczenia lub dorastała w dysfunkcyjnych warunkach, doświadczając poważnych traum. Wierzę, że nadejdzie moment w moim życiu, kiedy będę mógł osobiście opowiedzieć o tym, co mnie spotkało i co jest główną przyczyną tej choroby.

Chcę być przykładem dla tych, którzy mierzą się z tą trudną przypadłością, oraz źródłem wiedzy dla osób, które jej nie znają. To, co planuję zrobić, może również pomóc rodzinom i bliskim osób zmagających się z problemami psychicznymi. Dzielenie się swoimi doświadczeniami buduje więzi, wspiera rozwój osobisty i zawodowy oraz przełamuje bariery społeczne.

Bardzo ważne są zarówno profilaktyka jak i odpowiednia terapia dla osób borykających się z takimi problemami. Uważam, że o tym powinno się więcej mówić publicznie i podejmować działania, które uwrażliwiają ludzi na, to z jakimi wyzwaniami mierzą się osoby doświadczające zaburzeń układu nerwowego.

Ukończyłem Wydział Pedagogiczny Uniwersytetu Śląskiego, broniąc pracę o zachowaniach agresywnych wśród dorastającej młodzieży szkolnej. Dodatkowo uczestniczyłem w zajęciach fakultatywnych z Promocji Zdrowia. W swojej karierze pracowałem jako terapeuta zajęciowy, prowadząc terapię sztuką użytkową w Portugalii, masażysta podczas turnusów z jogą i warsztatów zdrowotnych oraz dekorator wnętrz. Zapoznałem się z wieloma badaniami naukowymi dotyczącymi ChAD, obejrzałem liczne reportaże o życiu osób z tym zaburzeniem, a także regularnie czytam książki z zakresu psychologii i rozwoju osobistego.

To, co zawsze pomagało mi wrócić do równowagi, to: odpoczynek, kontakt z naturą, joga, lekka aktywność fizyczna, cisza, opieka nad zwierzętami, majsterkowanie, rozmowa z życzliwym człowiekiem i muzyka. Gra na gitarze pozwoliła mi przetrwać najtrudniejsze chwile, uspokajając umysł i kojąc przeciążone nerwy. Słuchanie muzyki jak i gra na instrumentach odgrywa istotną rolę w terapii układu nerwowego.

Ballada gitarowa, którą skomponowałem powstała w trakcie nasileń objawów. Dopracowałem ją kiedy moja sytuacja zdrowotna zaczęła się stabilizować. Bardzo chciałbym nagrać jeszcze kilka utworów, do czego potrzebuję dodatkowego sprzętu muzycznego, odpowiedniej przestrzeni i zaplecza technicznego. Zebrane pieniądze chciałbym przeznaczyć na odbudowę swojego warsztatu pracy i realizację projektu edukacyjnego.

Pomimo orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, nie otrzymuję żadnej pomocy finansowej od rządu. Zarabiam na chleb, wykonując drobne prace fizyczne.

Życzę sobie i wielu osobom zmagającym się z chorobą afektywną dwubiegunową, aby ich objawy się ustabilizowały i aby mogli wieść szczęśliwe życie w przyjaznym otoczeniu. Będę niezmiernie wdzięczny za wszelkie wyrazy współczucia i sympatii dla osób z ChAD oraz wsparcia dla mojego projektu. Wierzę, że to, co robię, może pomóc również innym.

Piotrek

"W niektórych przypadkach, pomimo bólu i trudności, choroba może stać się impulsem do głębszych przemyśleń, zmiany perspektywy i docenienia życia, może posłużyć do wewnętrznej transformacji, wzrostu siły wewnętrznej - siły ducha." - znalezione w sieci.

„Dopóki jej nie przepracujemy, trauma blokuje nas w przeszłości i okrada z bogactwa chwili obecnej, ograniczając nasz potencjał.” autor cytatu Gabor Maté - lekarz, światowej sławy mówca i ekspert zajmujący się traumą, autor wielu książek.

"Odwaga zaczyna się wtedy, kiedy pokazujemy się tacy jacy jesteśmy, bez zbroi." autorka cytatu Brene Brown.