Franio urodził się 18 lipca 2025 roku.

Jego rodzice, Monika i Karol, bardzo długo czekali na jego przyjście na świat, a my, jako najbliższa rodzina, dzieliliśmy z nimi radość z nadchodzącego rozwiązania.

Niestety, szczęście nie trwało długo. Krótko po narodzinach okazało się, że Franio ma poważne trudności z przyswajaniem pokarmu. Zdecydowano o jego przewiezieniu z szpitala w Rudzie Śląskiej do Górnośląskiego Centrum Zdrowia Dziecka w Katowicach, gdzie rozpoczęto intensywne leczenie. Niestety, w trakcie pobytu w szpitalu, maluch zaczął łapać wszystkie możliwe infekcje bakteryjne i wirusowe. W czasie pobytu na OIOM-ie przeszedł:

• sepsę dwukrotnie,
• zapalenia opon mózgowych,
• trzykrotnie przetaczano mu krew,
• liczne infekcje wirusowe oraz bakteryjne.

Ponad to Franuś nie przyjmuje żadnego rodzaju pokarmu przez co jest karmiony sondą. Każda próba podania pokarmu kończy się silnymi wymiotami. NA oddziale gastrologii wykryto u niego refluks oraz gastroperezę.

Kilka tygodni temu temu lekarze postawili diagnozę — przyczyną jego ciągłych infekcji oraz problemów związanych z układem pokarmowym jest zespół Di Georga, znany również jako zespół mikrodelecji 22q11.2. Ta rzadka choroba genetyczna skutkuje utratą około 50 genów w ramieniu długim chromosomu 22, co ma poważny wpływ na funkcjonowanie układu odpornościowego, neurologicznego a także innych organów. Niestety w przyszłości czeka go róznież zabieg na serduszko.

Franio od dnia swojego narodzenia nie opuścił jeszcze szpitala. Jego rodzice przez pierwsze tygodnie życia nie mogli przytulić swojego maleństwa ani wziąć go na ręce, bo Franio był podłączony do licznych maszyn, które pomagały mu walczyć o życie. To, co dla większości rodziców jest naturalne — czułość, bliskość, fizyczny kontakt z dzieckiem — stało się dla nich tylko odległym marzeniem. Pomimo to są z nim w każdej chwili i dzieląca ich odległość od szpitala nie zatrzymuje ich w kontakcie z ukochanym synem.

Przed nimi jeszcze długa droga, pełna kosztownych rehabilitacji, licznych konsultacji ze specjalistami i ciągłych wyzwań. Patrząc w przyszłość, czują niepewność, bo nie wiedzą, co jeszcze ich spotka, ale nie tracą nadziei. Każdy dzień z Franiem to dla nich święto, nawet jeśli oznacza to walkę z nieznanym. Wierzymy, że ich miłość, nieustające zaangażowanie oraz siła, którą w sobie mają, wynagrodzą każdą wylaną łzę i każdą trudną chwilę. Franio, choć mały, już teraz pokazuje, jak wielką ma moc, a jego rodzice są gotowi walczyć o niego do końca.

Dlatego proszę jako rodzic dla innych rodziców - pomóżmy Monice i Karolowi zapewnić Franiowi jak najlepszą opiekę!

Z całego serca w imieniu swoim i rodziców - ogromne DZIĘKUJĘ za każdą wpłaconą złotówkę.

Ciocia Frania