12 września zaczął padać deszcz. 

13 września wiedzieliśmy, że dojdzie do zalań i podtopień naszego miasta - tak bywa przy cięższych opadach, ale wierzyliśmy, że nie powtórzy się sytuacja z 1997. 

14 września przez cały dzień wzbierała woda, wieczorem nasza rodzina ewakuowała się z domu do położonego wyżej pensjonatu, następnie w środku nocy po ogłoszeniu ewakuacji do mieszkania naszej babci. 

15 września rano pojechaliśmy do domu sprawdzić w jakim jest stanie - rzeka zerwała murek przy brzegu i woda wylewała się na ulice, ale w domu było sucho - woda nie wdarła się do nas. Poziom wody na tamie zaczął się obniżać, wszyscy byli dobrej myśli. O 12.13 ledwo udało się złapać zasięg i otrzymałam telefon od rodziny, że najgorsze się spełniło, pękł wał przy tamie.

Wtedy straciliśmy praktycznie wszystko. W ciągu 2 godzin gdy woda wypływała rwącą rzeką z tamy zabrała nam 3 miejsca w Stroniu wokół których toczyło się nasze życie: nasz dom, gabinet lekarski naszej Mamy i pensjonat, którym zarządzał nasz Tata.

Woda zerwała ulicę przy której stoi nasz dom, zabrała domy naszych sąsiadów, zniszczyła dom, w którym żyliśmy 30 lat. W gabinecie lekarskim, w którym przyjmowała nasza mama od 10 lat pacjentki z regionu woda zniszczyła wszystko, w tym aparat USG i autoklaw. W pensjonacie, do którego od 20 lat przyjeżdżają goście z całej Polski zalana jest piwnica z kotłownią, która zapewnia ciepłą wodę i ogrzewanie.

Zawsze staraliśmy się pomagać innym i nieść dobro. Z ilością pomocy, która płynie do nas ze wszystkich stron wierzymy, że teraz to dobro wraca. 

Prosimy o pomoc w odbudowie naszego życia, by otworzyć gabinet naszej Mamy, by nasz Tata mógł wrócić do gawędzenia z naszymi gośćmi w pensjonacie, by mimo ciężkiej sytuacji dalej móc pomagać innym, przywrócić miejsca pracy naszym pracownicom, które również straciły praktycznie wszystko.