Jeszcze do niedawna świat mój i dzieci wyglądał zgoła inaczej. Niektórzy z was poznali już znaczną część tej historii, jednak pozwólcie, że przedstawię wam jej zakończenie. 14 maja 2022 roku nasze życie wywróciło się do góry nogami. Tomek tak jak każdego dnia udał się do pracy, aby później móc poświęcić swój wolny czas dwójce ukochanych dzieci: Oliwierowi i Martynie. Tak się jednak nie stało. Dotąd pracowity, niezwykle sumienny, gotów pomóc każdemu, a przy tym bardzo rodzinny, musiał zmierzyć się z chorobą o której istnieniu nie miał pojęcia. Silny ból głowy spowodował pierwsze w życiu drgawki, a w konsekwencji utratę przytomności. Natychmiastową pomoc udzielili mu koledzy z pracy, którzy wezwali karetkę pogotowia. Został on przyjęty na SOR w Nowym Tomyślu ze stwierdzeniem masywnego krwotoku podpajęczynówkowego z krwiogłowiem i obrzękiem mózgu, a następnie przetransportowano go do Szpitala Klinicznego im. Heliodora Święcickiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu z rozpoznaniem brzmiącym „krwotok podpajęczynówkowy z malformacji tętniczo-żylnej przy lewej komorze bocznej zaopatrywanej przez gałęzie tętnicy szyjnej wewnętrznej lewej oraz tętnicy podstawnej i tylnej mózgu lewej”, co oznacza, że doszło u niego do pęknięcia naczyniaka, który w jego przypadku był nieoperacyjny.

Pomimo złych rokowań Tomek udowadniał na każdym kroku, że chce żyć, a jego dni nie są jeszcze policzone. Niejednokrotnie mogliśmy podziwiać pośród szpitalnych ścian jego nikły uśmiech, usłyszeć jego głos, co zdawało się być już niemożliwe, a przynajmniej nie na tak wczesnym etapie po tym co przeszedł. Wspólnymi siłami wraz z wami – WSPIERAJĄCYMI – chcieliśmy pomóc mu w tej walce, zbierając fundusze na rehabilitację. Niestety niespodziewanie 24 sierpnia doszło u Tomka do rozległego wylewu, wskutek którego nazajutrz już go z nami nie było. Odszedł w wieku 35 lat zostawiając mnie, dzieci i wszystkich swoich bliskich, udając się w samotną podróż w nieznane. Cierpimy, a przy tym mocno za nim tęsknimy, świadomi tego, że musimy nauczyć się żyć bez niego, lecz z pamięcią o nim, o tym jak wspaniałym był człowiekiem. Razem z nim odeszło poczucie stabilizacji, to dlatego proszę każdego kto dotarł do tego momentu o pomoc. Uzbierane środki miały być pierwotnie przekazane na rehabilitację męża, ale sytuacja uległa zmianie i chciałabym przeznaczyć te fundusze na nasze życie, które bardzo się teraz skomplikowało. Każde wsparcie będzie dla mnie, a tym bardziej dla moich dzieci, szansą na lepszą przyszłość. Nawet najmniejsza pomoc jest ważniejsza niż największe współczucie. Najmocniej wszystkim dziękuję, Hanna Piątek z dziećmi