Przy zakładaniu każdej nowej zrzutki poziom wstydu coraz bardziej wzrasta dlatego długo we mnie dojrzewała decyzja o założeniu jej. Przekonała mnie do tego moja droga Przyjaciółka. Stwierdziła, że to najwyższy czas. Że nie ma co czekać. 

Najpierw - zanim przejdę do meritum - napiszę parę słów o sobie dla osób jeszcze nie znających mnie.

Nazywam się Przemysław Wrzeszcz. Mam 54 lata. Będąc niemowlakiem zdiagnozowano u mnie mózgowe porażenie dziecięce czterokończynowe. Oprócz trzymania sztućcy, długopisu i pałeczki do gry na dzwonkach oraz obsługi komputera (wszystko to jedną, prawą ręką) nic więcej nie mogę zrobić. Na dodatek mam dość silne zaburzenia mowy, co utrudnia mi kontakt z otoczeniem. Mimo tych przeciwności losu staram się być aktywnym na tyle, na ile mi pozwala niepełnosprawność. Ukończyłem liceum, tworzę muzykę, piszę teksty. Jestem laureatem Ogólnopolskiego Przeglądu Artystów Sprawnych Inaczej w Busku - Zdrój w 1995 r. W tym samym roku zacząłem swoją eskapadę po kraju zarabiając na ulicy, a w 2012 r zacząłem grać na dzwonkach, co kontynuuję z przerwami do dziś. Przy okazji chciałbym zaprezentować Państwu próbkę mojej twórczości. Pierwszy utwór jest wygenerowany przez AI ale tekst jest mój.

https://open.spotify.com/album/7EeTC2JlKIuMX0AjPi7rEG?si=N4l-w5OvRgyPR4h7csjNHQ

Drugi to już moja autorska kompozycja.

Od lipca 2024 zaczął się bodajże jeden z najgorszych rozdziałów mojego życia. Zaczęło się od załamania wywołanego zdradą ludzi, którym bezgranicznie zaufałem. Następnie była eksmisja z wynajmowanego mieszkania spowodowana ekscesami alkoholowymi moich opiekunów, następnie 9-miesięczny epizod z opiekunem, który co prawda nie pił ale okrutnie nim targała schizofrenia paranoidalna, co zakończyło się jego samobójstwem. A na koniec znowu eksmisja z kolejnego mieszkania z tego samego powodu co wcześniej. W październiku ub.r. byłem zmuszony wrócić do rodzinnego domu, gdzie zawsze mogłem liczyć na wydatną pomoc mojego brata. Niestety nie tym razem. Jakby tych nieszczęść było mało, mój brat miał poważny wypadek komunikacyjny i praktycznie niewiele mógł mi pomagać. Praktycznie do teraz, cały ten czas nie wstawałem z łóżka.

Wszystko to spowodowało totalną apatię. Całkowicie przestałem dbać o siebie, o swoje zdrowie. A mam dużo chorób współistniejących - niewydolność nerek, problemy z wątrobą, sercem, nadciśnienie, cukrzyca. Doprowadziłem się do bardzo poważnego stanu. Teraz jest trochę lepiej.

Proszę Państwa. Ze względu na fakt pojawienia się szansy na powrót do grania na ulicy w Warszawie, chciałbym Państwa prosić o pomoc. Być może to będzie mój "last dance". Nie wiem na ile mi zdrowie pozwoli. Zatem proszę Was gorąco o pomoc w opłacaniu hoteli. Staram się wybierać jak najtańsze, ale niestety te w pełni dostosowane do wózka są zawsze droższe.. Ceny rzadko zjężdżają poniżej 300 zł za pokój trzyosobowy - będę z dwójką opiekunów.

Serdecznie Państwu dziękuję za poświęcony czas. I oczywiście za każdy ofiarowany grosik. Niech Was Bóg błogosławi