Nie piszę tego, bo jest mi łatwo.

Piszę, bo już nie mam siły dźwigać wszystkiego sama.

Mam pod opieką około 30 kotów.

Koty stare, chore, nerkowe. To ogromny, stały koszt.

Karmię też koty wolno żyjące. Codziennie. Bez dni wolnych.

Kiedy zepsuło się auto, jeździłam do kotów rowerem.

Kilka kilometrów dziennie. Niezależnie od pogody.

Dziś jestem chora.

Do kotów jeździ mój mąż, ale jest nam bardzo ciężko.

Finansowo i fizycznie.

W domu mamy 18 stopni.

Ta zima jest surowa, opału schodzi dużo, a nie mamy środków, żeby go kupić.

Koty dogrzewamy piecykiem olejowym, bo nie ma innego wyjścia.

Chcę jasno powiedzieć jedno:

nie oczekuję niczego za darmo.

Robię, co mogę — organizuję bazarek, na tyle, na ile starcza mi sił, zwykle raz w miesiącu.

Nie siedzę i nie czekam. Staram się pomagać, jak potrafię.

Ta zbiórka nie jest na wygodne życie.

Jest na opał, na utrzymanie kotów, na przetrwanie tej zimy.

Nie proszę o luksus.

Proszę o pomoc, bo doszłam do granicy swoich możliwości.

A koty nie mogą poczekać, aż ja wyzdrowieję albo że „jakoś to będzie”.

Jeśli możesz — pomóż.

Jeśli nie — udostępnij.

Każde wsparcie ma znaczenie.