"Leżę i patrzę w sufit. Kiedyś leżałem tak na plaży z Kingą, moją żoną i patrzyłem w gwiazdy. Kiedy to było? Trzy, cztery lata temu? Jakby w innym życiu.... Zamykam oczy, a pod powiekami pojawia się kolejny obraz- to ja z Sandrą i Wiktorem, moimi dziećmi, leżymy na trawie i obserwujemy chmury. Wyobrażamy sobie co przedstawiają i śmiejemy się do łez. Łza spływa mi po policzku ale szybko ją ocieram, bo do pokoju zaglądają moje szkraby: "Tato, podać Ci coś?" To nie tak powinno być. To ja powinienem teraz zaglądać do ich pokoju pytając jak było na rozpoczęciu roku i czy nie musimy dokupić jakichś kredek, długopisów, zeszytów. Gdyby nie guz w mojej głowie, okrutny wróg, który odebrał mi wszystko, pewnie byśmy właśnie jechali do papiernika a potem na lody, by osłodzić koniec wakacji. A później, kto wie? Może byśmy leżeli na trawie oglądając chmury i zaśmiewając się do łez? A tymczasem, ten sufit nade mną...

Marzę o wózku, dzięki któremu wyjdę na dwór i spojrzę w to niebo, na chmury i gwiazdy z moją rodziną... Marzę, by moje dzieci nie widziały Mnie ciągle leżącego..."