Leśniczówkę w Dąbrowie Dolnej, nazywamy kolebką pieśni. słowa, a ja od siebie dodam- obrazu.

Stareńki, modrzewiowy budynek, powstały w latach 20-stych, XX- wieku, wymaga szczególnego traktowania.

To miejsce, w którym spotykają się artyści. Dla wielu z nich jest inspiracją do dalszych działań, zarówno muzycznych, jak i plastycznych, czy teatralnych, zgodnych z rytmem natury, która dom otacza i wręcz w niego wnika.

  Krzysztof Wrona zaplótł wiele wiklinowych i lipowych lamp, które subtelnym światłem, wręcz leśnym, przenikają wnętrza.

Przeprowadził szereg warsztatów, w trakcie których, dużo ludzi nauczyło się i rozszerzyło, na swój sposób, jego umiejętności.

Ja rysuję, maluję, tkam z traw, fotografuję i trochę nie wyobrażam sobie pracy twórczej w oddzieleniu od tego, poniekąd magicznego miejsca.

 Tu też powstała muzyka do autorskich tekstów, zarówno Krzyśka, jak i moich.

W Leśniczówce grana jest też baśń wędrowna, "Nieczekaj Lecilaty", która skupiła wokół wiele barwnych osobowości, a także dzieci.

 Tu od lat odbywają się festiwale, koncerty, wystawy. Nasza działalność związana jest z ekologią i ze względu na to podpisaliśmy umowę z Parkiem Narodowym, jako Stowarzyszenie. Umowa ta, jednak za dwa lata wygasa, a do tego czasu musimy wykonać szereg remontów tego miejsca, na które składa się budynek mieszkalny, stodoła i obora.

Przegląd elektryczny trzeba przeprowadzić niezwłocznie, co łączy się z kosztami. Bylibyśmy wdzięczni za dołożenie symbolicznej "cegiełki". To bardzo ważne, żeby Leśniczówka pozostała miejscem spotkań i działań ludzi świadomych i kreatywnych.