Ania zakończyła rok szkolny z wynikami z testów bez dostosowania na ponad 70% . Teraz jest na etapie dorastania , towarzyszą jej tiki które są dość uporczywe,

Ania po wykonaniu niemal każdej czynności zadaje pytanie: „Czy muszę o tym myśleć?”. Widać, że nadmiar bodźców i obowiązek analizowania wszystkiego bardzo ją męczy — sama przyznała, że to dla niej trudne i wyczerpujące. Potrzebuje wsparcia i jasnych komunikatów, by mogła czuć się bezpiecznie i spokojnie w codziennym funkcjonowaniu.

Nieustannie walczę o Anię. Z zewnątrz może się wydawać, że jest już „w miarę dobrze”, ale prawda jest inna. Przykład?

Ania zna suszarkę do włosów – wie, do czego służy. Ale nie potrafi już rozpoznać, że suszarka do naczyń, suszarka do prania, do owoców czy do rąk to także… suszarki.

Dla niej każde słowo to oddzielna walka. Uczy się na nowo rozumieć świat, którego znaczenia inni z nas biorą za oczywiste.

Żeby wyprowadzić Anię z autyzmu, nie wystarczyłaby nawet cała wypłata naszej rodziny.

Zrezygnowanie ze wszystkiego – z własnych potrzeb, marzeń, planów – też nie wystarcza.

To walka, która pochłania wszystko... ale nie poddajemy się.

Proszę – pomóżcie nam kontynuować terapię. Każda wpłata to realna szansa na postęp.

Wiem, że z zewnątrz mogę wydawać się całkowicie zaradna – przecież sama pomagam wielu ludziom.

Ale prawda jest taka, że najtrudniej jest prosić o pomoc dla siebie.

To prośba podszyta strachem… przed oceną, przed niezrozumieniem – tak często już tego doświadczałam.

Ale dziś proszę, bo nie proszę dla siebie. Proszę dla Ani.

Dziękuję z całego serca!