Mam na imię Ola. Mam 28 lat i jestem mamą. Silną mamą.

Każdego dnia daję z siebie wszystko, by zapewnić mojej córeczce bezpieczne, kochające miejsce do życia. Sama choruję na EDS – zespół nadmiernej ruchomości stawów, który sprawia, że nawet proste czynności bywają bolesne. Ale nie narzekam. Bo mamy to do siebie, że potrafimy wiele znieść.

To, co jednak zostawiło najgłębsze rany, nie było fizyczne – choć i takie były. Przez niemal 7 lat żyłam w związku, w którym doświadczałam przemocy: psychicznej, fizycznej, a także seksualnej. Przemoc dotykała również mojej córeczki – tej małej, cudownej istoty, której przysięgłam, że zrobię wszystko, by była bezpieczna.

W końcu, w październiku 2021 roku, zdobyłam się na najtrudniejszy krok – zadzwoniłam na policję. Dzięki tej decyzji dziś żyjemy z córką z dala od oprawcy. Objęty jest zakazem zbliżania się i kontaktu.

Dziś jednak znowu potrzebuję odwagi.

14 maja czeka mnie ważna sprawa sądowa – i choć sama daję radę utrzymać nas obie, brakuje mi środków na to, co w tej chwili najważniejsze – pomoc prawna.

To nie luksus. To tarcza, która ma nas chronić.

Nie proszę o wiele – każda złotówka to dla mnie konkretna nadzieja, że uda się zapewnić córce przyszłość bez strachu.

Z całego serca dziękuję za każde wsparcie – finansowe, udostępnienie, dobre słowo. Po rozprawie oczywiście poproszę prawnika o rachunek – chcę być wobec Was uczciwa.

Wierzę, że dobro wraca. I że są ludzie, którzy pomogą stanąć po stronie tych, którzy zbyt długo milczeli.

Ola