Kilka dni temu, dzięki wsparciu znajomego, mogłam zapisać się na wizytę u mojej psychiatry. Z jednej strony jestem zadowolona z drugiej nie do końca.

Dlaczego?

Ponieważ, psychiatra jasno podkreśliła, że sytuacja z ZUSem nie wpływa pozytywnie na mój powrót do zdrowia, a wręcz spowalnia go. Dała mi jasno do zrozumienia, że powinnam przemyśleć kontynuowanie tej walki, ponieważ zdrowie mam tylko jedno. Ona widzi, że jestem tym zmęczona, że to mnie ciągnie w dół - i taka jest prawda. Jestem tym bardzo zmęczona, do tego stopnia, że niektóre dni nie mam w ogóle chęci do życia. Nic mi się nie chce, bo zastanawiam się, ile jeszcze będę musiała się tak męczyć, walczyć o siebie? Przecież, póki co mam wrażenie, że stoję w miejscu - nawet, jeśli robię szkolenia na różnych platformach, piszę recenzje gier, wróciłam do rysowania, pracuję nad swoją książka orz światem fantasy nie mogę zarabiać - jak tylko to się stanie, przegram sprawę w sądzie, bo uznają, że jednak przez cały czas byłam zdolna do pracy.

Z drugiej jednak strony, jak pisałam wyżej, jestem tym zmęczona. Chcę już mieć ten rozdział za sobą, zamknięty. Iść do przodu, robić to, co kocham - pisać, rysować, tworzyć recenzje gier, wydać książki i ebooki nie martwiąc się, że się ktoś do tego przyczepi i narobi mi problemów.

Mało tego, istnieje podejrzenie, że mogę mieć ADHD - ale jakoś mnie to specjalnie nie dziwi. Już wcześniej zaczęłam to podejrzewać, chociażby dlatego, że o ile mam depresję, tak zmiany i wahania nastroju nie zawsze wskazywały właśnie na to. To jest bardzo typowe dla ludzi z ADHD. Kto wie, może dlatego też jestem tak emocjonalna, wrażliwa i inaczej patrzę na świat, bo doświadczenie życiowe to jedno.

Mam trochę wrażenie, że stoję na jakimś rozdrożu, gdzie muszę podjąć naprawdę bardzo ważną decyzję.

Zastanawiam się, co Wy byście zrobili na moim miejscu?