Cześć jestem Marzena

Jeszcze półtora miesiąca temu miałam wszystko: szczęśliwy dom, partnera, cudowną czwórkę dzieci. Lubiłam maj i zapach mięty w ogrodzie. Planowałam czerwcowe 5 urodziny synka.

Na początku maja poszłam na  rutynowy zabieg wycięcia kamienia do szpitala. Zabieg który miał być rutynowy, był początkiem dramatu. Nie wszystko poszło dobrze a potem był tylko strach i łzy i znowu strach o siebie i o dzieci. Przedłużające się czekanie na decyzje lekarzy i świadomość że to się może nie udać...

29 maja, w wyniku kolejnej już operacji w stanie krytycznym przewieziono mnie do innego szpitala.

Po kilku dniach śpiączki farmakologicznej wybudzono mnie i podjęto decyzję o operacji,  która miała ostatecznie naprawić wcześniejsze błędy i która miała być - ratująca moje życie. Abym mogła w końcu wrócić do moich dzieci.

Mój wycieńczony przez ponad miesięczną walkę o życie, organizm odmówił współpracy chociaż w środku krzyczałam NIE. Walczyłam o powrót do dzieci, partnera, rodziców. Przegrałam. Wczoraj moje serce przestało bić.

Zabieg który miał być formalnością zrobił z moich maluszków sieroty.

Pięciomiesięczna Alusia nie będzie mnie pamiętać, Szymon i Weronika nie przytulą się już do mnie. Nie potrzymam ich za rączki teraz kiedy się tak boją i płaczą. A Lena? Lena pewnie udaje dorosłą i silną dla rodzeństwa, chociaż cały jej świat właśnie się rozpadł. Teraz kiedy najbardziej potrzebuje mamy, mnie nie ma.

To mogłaby napisać mama Alicji, Szymona, Weroniki i Leny gdyby mogła. Ale Marzeny nie ma już z nami. więc to my prosimy Was w jej imieniu. O wsparcie finansowe dla jej dzieci. Aby Tata i Babcia mogli poświęcić teraz każdą chwilę by utrzymać je na powierzchni. Bo dzieci bez mamy tracą stabilność, tracą grunt pod nogami, tracą bezpieczeństwo i radość. Dlatego musimy zrobić wszystko aby im pomóc dalej żyć.

Sprawę śmierci Marzeny bada prokuratura tak więc więcej szczegółów na okoliczności jej śmierci nie wolno nam ujawnić.