Gdy zobaczyłem pana Wiktora Jefimowa przed domem, przepraszam to nie dom, to raczej bunkier, ogarnęło mnie poczucie niesprawiedliwości i rozpaczy.

Pan Wiktor, ma 69 lat, mieszka od blisko 30 lat w... barakowozie.

Nie ma nic: mebli, łóżka, zlewu. Nie ma wody. Po nią musi chodzić do studni, ale i tam woda zbytnio nie nadaje się do picia, bardziej do podlewania roślin. Gdy spytałem się, czy coś potrzeba odpowiedział: - Proszę Pana, teraz każdemu ciężko.

To nie jest katastrofa naturalna.

To codzienność człowieka, który NIE MA podstawowych warunków do życia.

Dlaczego w ogóle się takiej sytuacji znalazł?

Pan Wiktor rozmawia szczerze, przyznaje wprost, że pochodzi z wielodzietnej rodziny, miał 7 braci i 2 siostry. Mieszkał z bratem, w domu, który się spalił, a potem zaczęły się nieporozumienia, bo własność nie należała do niego. Brat działkę sprzedał, a on musiał jakoś sobie radzić. Swojej rodziny nigdy nie założył. Na obecnym terenie może mieszkać do dożywocia.

To schorowany człowiek: choroba jelita grubego, choroba serca, choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa i inne schorzenia.

Zacząłem ten post o niesprawiedliwości i tak też skończę. Patrzę na zdjęcie pana Wiktora, rozmawiam z nim i słyszę łamiący się głos - Panie, ja już nie będę marzył, ja już nie mam marzeń.

Ile będzie na tej zrzutce, to będzie.

Za każde wsparcie dziękuję w imieniu dzielnego mężczyzny z miejscowości BÓR. Gmina Augustów. Województwo podlaskie.

Czasami mały gest, znaczy wiele.

Wiecie co robić.

Ja to tu tylko zostawię.