Description
„Tato, przytul” - powiedział Kacper w szpitalu. Przytuliłem go i pocałowałem, tak jak robiłem to tyle razy wcześniej. Nie wiedziałem, że właśnie dostaję ostatniego buziaka od naszego synka. Że za chwilę rozpocznie się reanimacja, a ja będę patrzył, jak lekarze próbują przywrócić nam cały świat.
Kacper miał trzy i pół roku. Staraliśmy się o niego prawie 4 lata.
Jestem jego tatą. Chciałbym Wam opowiedzieć o nim trochę więcej i w imieniu swoim oraz mojej żony poprosić o pomoc. Żebyście poznali naszego synka, za którym tak bardzo tęsknimy.
Było go wszędzie pełno. Był uśmiechnięty i miał swój charakterek. Kochał też bardzo przedszkole i swoje ciocie, a one uwielbiały jego. Po jego śmierci pisały nam, że wciąż widzą jego uśmiech i słyszą jego głos. Że był wyjątkowym chłopcem, którego nie da się zapomnieć. My też chcemy zapamiętać każdą jego minę, każde słowo. Wszystko, co było tylko jego.
Razem z żoną przechodziliśmy przez jego ząbkowanie, uczyliśmy go korzystać z nocnika, karmiliśmy, kąpaliśmy i usypialiśmy. Nasze wspaniałe zwyczajne życie, w którym było tyle miłości. Kacper uwielbiał zasypiać na rękach. Kiedy go usypiałem, śpiewałem mu o barankach skaczących przez płotek. Czasami doliczałem do stu, zanim zasnął. Był już ciężki, ręce bolały. Dzisiaj oddałbym wszystko, żeby jeszcze raz poczuć ten ciężar. Żebyśmy mogli znów położyć naszego synka do łóżka, pocałować go na dobranoc i wiedzieć, że rano się obudzi z uśmiechem na twarzy.
Wszędzie było jego „tata, tata”. Nawet kiedy znikałem na chwilę w toalecie, pytał: „A gdzie tata?”. Podsuwał mi rzeczy pod drzwiami, a ja odsuwałem je z powrotem. Potrafiliśmy zrobić zabawę nawet z takiej chwili. Dzisiaj te drobiazgi są dla nas bezcenne. Każde z nas nosi w sobie swoje małe wspomnienia z Kacprem. Chwile, do których chcielibyśmy wrócić choćby na minutę.
Uczyliśmy go nazywać uczucia. Chcieliśmy, żeby wiedział, że może się cieszyć, ale ma też prawo być zły. Pewnego wieczoru nie chciał, żebym go przytulił. Powiedział, że złości się na mnie, bo na niego nakrzyczałem. Porozmawialiśmy. Usłyszałem jego „dobrze, tato”, dostałem buziaka i poszedł spać. Miał dopiero trzy i pół roku, a już umiał mi powiedzieć, co nosi w swoim małym sercu.
Taki był nasz Kacperek. Kochany synek, brat Wiktora, chłopiec, którego tak trudno opisać słowem „był”. Dalej nie wierzymy, że go już nie ma.
Do szpitala trafił z silnym bólem brzucha i wymiotami. Jechałem z nim po pomoc. Oboje z żoną wierzyliśmy, że wróci do domu. Kilka godzin później nasz synek już nie żył. Byłem przy nim do końca. Mogłem go jeszcze przytulić. Nie mogłem sprawić, żeby został z nami.
Teraz obok tęsknoty są pytania, które nie dają nam spokoju. Co dokładnie wydarzyło się tamtej nocy? Czy można było go uratować? Czy zrobiono wszystko, co należało zrobić?
Sprawę bada prokuratura. Chcemy pomóc w rzetelnym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności śmierci Kacpra. Potrzebujemy prawdy o tym, dlaczego nasze dziecko nie wróciło do domu.
Środki ze zbiórki zostaną przeznaczone na sfinansowanie profesjonalnej obsługi prawnej w ramach postępowania karnego dotyczącego śmierci Kacpra. Potrzebujemy pełnomocnika, który zaopiekuje się sprawą, przeanalizuje dokumentację, zadba o nasze prawa, pomoże składać wnioski i dopilnuje, by nasze pytania zostały usłyszane. Chcemy wesprzeć pracę prokuratora udziałem profesjonalistów reprezentujących naszą rodzinę. Boimy się, że pogrążeni w bólu i ogromnej tęsknocie pogubimy się w dokumentach i procedurach, a coś ważnego zostanie przeoczone.
Nie ma pieniędzy, za które można odzyskać wieczór z dzieckiem na rękach. Jeszcze jednego buziaka. Jeszcze jedno przytulenie naszego synka. Możecie jednak pomóc nam przejść drogę do odpowiedzi. Każda wpłata i każde udostępnienie to wsparcie, dzięki któremu nie będziemy musieli iść nią sami.
Prosimy, pomóżcie nam poznać prawdę o śmierci naszego Kacperka.
Dziękujemy wszystkim, którzy pomagają nam w tej niezwykle trudnej drodze do poznania prawdy o tym, co wydarzyło się tamtej nocy. Z całego serca dziękujemy za okazane wsparcie i zaufanie.
Rodzice Kacpra
Naszą historię przedstawiono w reportażach UWAGA! TVN:
https://uwaga.tvn.pl/reportaze/3-letni-kacper-nie-zyje-czego-zabraklo-by-uratowac-dziecko-st9282741
Dużo siły. Codziennie myślę o Kacperku i rodzicach Kacperka. Obyście otrzymali odpowiedź na wszystkie pytania i zaznali sprawiedliwości.
Trzymaj się bracie, głębokie wyrazy współczucia dla Was wszystkich. Walczcie o prawdę i sprawiedliwość do samego końca tak, aby osoby odpowiedzialne za tą tragedię nie mialy nigdy więcej okazji złamania komuś życia.
zrobię co w mojej mocy, dzięki za miłe słowa i wsparcie
Trzymaj cię Się ❤️🩹
staramy się jak możemy, dziękujemy
Tule was mocno i przesyłam ogrom siły do walki o sprawiedliwość. Odkąd zobaczyłam pierwszy reportaż zdarza mi się płakać gdy tylko przypomnę sobie o Waszym Synu, nie potrafię wyobrazić sobie co musicie czuć. Jestem matką a mój syn jest bardzo podobny do waszego i jakoś mi ciężko, gdy próbuje komuś opowiedzieć waszą historię po prostu brak mi słów i płaczę. Proszę zapalcie dla niego światełko i dajcie najszybszy samochodzik bo przecież takie uwielbiał, pomaga pewnie teraz wszystkim tam u góry i jest Najpiękniejszym Aniołkiem. Modłę się wieczorami do Kacperka i wysłałam mu miliony buziaków i przytulasów myślę że tego nigdy mu nie brakowało i nie zabraknie. Dacie radę bo jesteście silni !! Dbajcie o siebie i przypominajcie Wiktorowi o jego najlepszym Starszym Bracie. Strata nigdy nie przestanie boleć, trzeba nauczyć się z tym żyć ... Mam nadzieję że kiedyś przyjadę osobiście do Kacperka i sama podaruję mu jakieś super autko. Najszczersze Kondolencje 🖤💔
dostaje autka cały czas, te szybkie. Dziękuję za miłe słowa. Ściskamy
Ogromne wyrazy współczucia dla całej rodziny
bardzo dziękujemy za wsparcie