To, co zastaliśmy na miejscu, trudno nazwać inaczej niż dramatem i całkowitym zaniechaniem podstawowej opieki nad zwierzęciem. Pies był przetrzymywany w ciasnej, prowizorycznej zagrodzie zbudowanej z przypadkowych płyt i desek, bez jakiejkolwiek ochrony przed zimnem, wiatrem i wilgocią. Nie było tam okna, nie było światła, nie było przestrzeni – jedynie zamknięty, brudny boks, w którym pies spędzał swoje młode życie.

W środku panował brud i chaos: rozrzucone resztki, zużyta słoma, błoto zmieszane z odpadkami, porwane folie. Widać tam kości, które wyglądały na jedyne „pożywienie”, jakie zwierzę mogło znaleźć. Pies nie miał miski z jedzeniem, nie miał świeżej wody — jedynie pusty, zabrudzony pojemnik. Miejsce w żaden sposób nie spełniało jakichkolwiek norm opieki nad zwierzęciem.

Najgorsze było to, że młody, energiczny pies był dodatkowo przypięty łańcuchem do ściany kojca. Praktycznie nie mógł się swobodnie poruszać, a jedyną jego „rozrywką” była desperacka próba zwrócenia na siebie uwagi. W jego oczach widać było strach, głód i ogromną potrzebę bliskości, której nigdy tam nie dostał.

Takie traktowanie zwierząt nie wydarza się z dnia na dzień — to efekt długotrwałego braku reakcji i realnego nadzoru. Dlatego słowa krytyki kieruję także w stronę instytucji, które mają obowiązek chronić zwierzęta przed cierpieniem. Gmina Wierzchowo, straż gminna oraz lokalna policja były informowane o sytuacji, a mimo to problem był bagatelizowany. To nie jest moja pierwsza interwencja w tej gminie i niestety kolejne miejsce, gdzie zwierzę musiało czekać na ratunek zbyt długo.

Pies zasługuje na życie, a nie na wegetację w kojcu zbudowanym z odpadów, bez wody, bez jedzenia, bez ciepła, bez minimalnych warunków.

To nie jest zaniedbanie — to jest skrajna nieodpowiedzialność, która nigdy nie powinna mieć miejsca