Opracowane przeze mnie rozwiązanie dotyczy nowego rodzaju termoizolacji przewidzianego dla kotłów. Pozwala ona na ograniczenie strat energetycznych powstających poprzez oddawanie ciepła do otoczenia zamiast do instalacji grzewczej. Ograniczenie tych strat pozwoli na mniejsze zużycie paliwa przez kocioł (np. gazu lub węgla), a to na mniejsze koszty i mniejszą emisję CO2 oraz wszelkiego rodzaju zanieczyszczeń. Rozwiązanie to zostało pozytywnie ocenione przez pracowników naukowych z Politechniki Gdańskiej. Są oni chętni do przebadania mojego urządzenia, ale w tym celu musi powstać jego prototyp, który następnie zostanie przetestowany.

Z moim rozwiązaniem wiąże się historia, w którą wielu na pewno będzie trudno uwierzyć. Na ten pomysł wpadłem tak naprawdę już kilkanaście lat temu. Przez ten czas próbowałem zainteresować swoim rozwiązaniem technicznym jakąkolwiek instytucję badawczą. Wysyłałem dziesiątki wiadomości do różnych podmiotów i ich pracowników. Odpowiadała mi jedynie cisza. Zostałem kompletnie zignorowany. Dopiero niezależne wprowadzenie na rynek podobnego rozwiązania przez inną firmę pokazało, że moja koncepcja nie była szaleństwem jakie powinno wylądować w koszu, ale miała autentyczny sens fizyczny i realny potencjał. Dopiero wówczas i po powstaniu nowej jednostki do spraw współpracy z zewnętrznymi partnerami na Politechnice Gdańskiej (co prawdopodobnie zdecydowało o takim obrocie spraw) udało mi się zainteresować uczelnię współpracą.

Niestety wszystko rozbija się o możliwości. Koszty budowania prototypów są ogromne. Nawet kotły produkowane masowo nie należą do urządzeń tanich, a kiedy zamówienie jest jednorazowe i trzeba specjalnie przystosować do niego linię produkcyjną oraz opracować nowy projekt to koszty rosną jeszcze bardziej.

Politechnika Gdańska ma co prawda wewnętrzny program zakładający współpracę z zewnętrznymi partnerami i przeznaczenie na prowadzone z ich udziałem badania środków finansowych, ale zakłada on, że partner zewnętrzny musi zrzec się wszystkich praw majątkowych do posiadanego już rozwiązania na rzecz uczelni. Oznacza to także przekazanie prawa do wynagrodzenia. Wynagrodzenie za wynalazek otrzyma uczelnia, która będzie też nim dysponować i udzielać na niego licencji wedle własnego uznania. Ja w takim wariancie nie otrzymałbym zaś żadnego wynagrodzenia. Uczelnie w taki sposób zarabiają na pokrycie kosztów własnych, ale niestety nie mogę przyjąć tej propozycji. W przyszłości zamierzam też realizować inne projekty i wiem, że nie zawsze będę mógł liczyć na zewnętrzne finansowanie. Toteż muszę posiadać na ten cel środki własne, a to wyklucza możliwość zrzeczenia się wynagrodzenia.

Tutaj dochodzimy do największych problemów. Praktycznie wszelkie wsparcie dla innowatorów jest przeznaczone albo dla pracowników akademickich albo dla przedsiębiorców. Osoby fizyczne na zbyt wiele nie mogą liczyć. Nie masz pieniędzy lub znajomości? Twój problem, nieważne, że masz użyteczny projekt. Co gorsza, jestem osobą niepełnosprawną i od dłuższego czasu pozostaję bez zatrudnienia. Podejmowałem się różnych prac, ale nigdy nie byłem tak samo wydajny jak pełnosprawni pracownicy. Toteż w firmach, w których pracowałem nie przedłużano mojego zatrudnienia. ZUS nie przyznał mi także renty. Tym samym moją obecna sytuację można opisać tak: jestem zbyt chory, aby pójść do pracy i zbyt zdrowy, by dostać rentę. Dotyczy to naprawdę wielu osób w naszym kraju.

Nie mogąc samodzielnie zapłacić za zbudowanie prototypu jestem zmuszony prowadzić zbiórkę publiczną na ten cel. Wiem, że nie jest to zbiórka na rzecz chorego dziecka lub na rzecz zwierząt, ale uważam, że rozwój techniki i wprowadzanie nowych technologii na polski rynek również jest sprawą istotną i zasługująca na prowadzenie zbiórki. Zebrane pieniądze zostaną w całości przeznaczone na budowę prototypu do badań. Jestem przekonany, że efektami nie będą Państwo zawiedzeni. Uprzejmie proszę o wsparcie mnie i mojego projektu. Kto z Państwa nie jest w stanie przeznaczyć dużej kwoty, niech przeznaczy choć małą. Każde wsparcie się dla mnie liczy. Pięknie proszę także o udostępnianie i nagłaśnianie mojej zbiórki, by dotarła ona do jak największej liczby dobrych dusz.