Wczoraj, 25.04.2026 nasze życie zmieniło się w jednej chwili.

W wyniku pożaru straciliśmy wszystko, co budowaliśmy przez lata... cały dobytek, pamiątki, rzeczy codzienne, które tworzyły nasze życie.

Jeszcze niedawno mieliśmy miejsce w którym mogliśmy odpocząć po ciężkim dniu. 

Nie mamy już nawet naszych drobiazgów, które wydają się niczym dopóki nie znikną. Nie mamy już ulubionego kubka, zdjęć, ubrania. Zostało nam tylko to, co mieliśmy na sobie. 

Nasz pies czekał przy drzwiach. 

Czekał na ratunek, na nas. 

Nie rozumiał co się dzieje. 

Zdążyliśmy po niego.

I nie wiem co by było, gdybyśmy nie zdążyli. 

Straciliśmy wszystko, ale psów nie.

I to jest jedyne, co daje nam dziś siłę wstać i próbować dalej. 

Prowadziliśmy warsztaty szycia na Kozanowie, bo wierzyliśmy, że warto dzielić się tym, co już umiemy i uczyć się razem z innymi. Nasz dom był też przystanią dla psów- tych, które potrzebowały opieki na chwilę i tych, które czekały na nowy dom. Współpracowaliśmy ze schroniskiem w Opolu, byliśmy domem tymczasowym.

Najtrudniej jest pisać te słowa, bo zawsze to my byliśmy po tej drugiej stronie. Gdy ktoś potrzebował wsparcia- my byliśmy. Gdy trzeba było się podzielić, wesprzeć, dać coś od siebie- my nigdy nie odmówiliśmy. 

Dziś to my stajemy po drugiej stronie i prosimy o pomoc. Choć nigdy nie myśleliśmy, że przyjdzie dzień w którym sami będziemy musieli prosić. 

Zaczynamy od zera. A nawet poniżej zera- bo zero to punkt wyjścia... a my straciliśmy punkt wyjścia. Zostaliśmy bez poczucia bezpieczeństwa. 

Każda, nawet najmniejsza pomoc, da nam szansę, by odbudować życie i zapewnić naszym psom oraz nam samym choć odrobinę stabilności. 

Nie wiemy jeszcze jak to wszystko odbudujemy, ale wiemy że sami nie damy rady.

Dziękujemy każdemu, kto zdecyduje się nas wesprzeć- finansowo, dobrym słowem czy udostępnieniem. To dla nas teraz bezcenne.