Dziś poznałem 87-letnią kobietę, która straciła męża, straciła syna, drugiego syna, także córkę, straciła nogę, a mimo to najbardziej przepraszała mnie za to, że musi prosić o pomoc...

Pani Maria kiedyś prowadziła gospodarstwo, mąż był kierowcą PKS. Przez całe życie ciężko pracowała i jak sama mówi, nigdy nie przypuszczała, że na starość znajdzie się w takiej sytuacji. Dziś została z córką. Mąż nie żyje, synowie, jedna córka również. W roku 2006 straciła nogę. Od tamtej pory porusza się na wózku i każdego dnia próbuje odnaleźć się w rzeczywistości, która z dnia na dzień całkowicie się zmieniła.

Kiedy odwiedziłem ją w mieszkaniu, chciała pokazać mi pokazać swoje rękodzieło. W tym zamknięciu bowiem odnalazła swoją wielką pasję, która daje jej siłę i radość. Kobieta godzinami tworzy przepiękne, misternie wykonane koronki i serwety na szydełku. Jej spracowane dłonie z niezwykłą precyzją i lekkością splatają nici w prawdziwe dzieła sztuki. Każdy splot to dowód niesamowitej cierpliwości oraz niezłomnego ducha. Rękodzieło stało się dla niej nie tylko sposobem na ucieczkę od samotności, ale też formą wyrażenia wdzięczności i miłości do świata.

Siedzieliśmy naprzeciwko siebie (ja na taborecie, pani Maria na łóżku) i opowiadała mi, co się stało. Po chwili zrozumiałem jednak, że ta historia nie jest o pracach.

Patrzyłem na kobietę, która przez całe życie pracowała, wychowywała rodzinę i radziła sobie z przeciwnościami losu, a dziś została sama z kolejnym problemem, którego nie jest w stanie rozwiązać.

Od kilku lat nasza bohaterka nie miała okazji zobaczyć otwartego nieba ani poczuć na twarzy powiewu świeżego powietrza. Bariera architektoniczna przed domem okazała się przeszkodą nie do pokonania o własnych siłach. Nawet z pomocą córki - pani Barbary. Brak odpowiedniego podjazdu sprawia, że zwykłe wyjście na podwórko graniczy z cudem. Schody i wysoki próg stały się granicą oddzielającą ją od otaczającego świata.

Największym, cichym marzeniem bohaterki jest możliwość wyjechania na zewnątrz, by choć przez chwilę popatrzeć w chmury i posłuchać szumu drzew. Aby to marzenie mogło się spełnić, niezbędna jest budowa bezpiecznego, stabilnego podjazdu dla wózka inwalidzkiego.

👉 POMÓŻMY WYBUDOWAĆ PODJAZD DLA NASZEJ BOHATERKI:

🔗 Link do oficjalnej zbiórki: https://zrzutka.pl/maria

Każda złotówka i każde udostępnienie przybliża nas do celu i daje szansę na odmianę jej codzienności.

Mam nadzieję, że już niedługo Pani Maria będzie mogła zobaczyć niebo, nie tylko przez szybę.