Wyciągnęłam Henia ze schroniska - zobaczyłam gdzieś post i zalana łzami zadecydowałam, że chcę pomóc temu choremu staruszkowi i zapewnić mu komfort życia, przynajmniej w ostatnich jego latach. W końcu te stare, biedne i schorowane psy też zasługują na dobro! Nie wiem jakie życie miał wcześniej, ale wiem jedno - bał się dotyku, podniesionej ręki, czy szybszego kroku. 

Był kłębkiem strachu i nerwów. Przez pierwsze dwa tygodnie nawet nie zmrużył oczu w nocy tylko chodził po domu i wył. Zapewne z bólu, strachu, nerwów. Powoli się uspokaja i już czasem śpi na boczku a nie w gotowości. 

Leczenie to niekończąca się historia - Henio potrzebuje kastracji onkologicznej, ale zanim do tego dojdzie potrzebna poszerzona była diagnostyka w trakcie której okazało się że są zmiany w wątrobie. Czekamy na wynik biopsji, to od niego zależy czy będzie mógł być operowany. Oczywiście to nie jedyny potrzebny zabieg. Pisał ma aż dwie przetoki do nosa, gniją mu dziury po zębach i jest to kolejna pilna sprawa do ogarnięcia. Wierzę, że uda się go zoperować i podarować mu jeszcze trochę życia bez bólu, strachu, w cieple i z pełnym brzuszkiem.

Niestety nie mogę zatrzymać Henia u siebie (mam 3 psy i 2 koty), dlatego jednocześnie liczę na cud i szukam domu stałego, albo Fundacji, która przejmie opiekę nad nim!