Kubuś ma 5 lat.

Pięć. To wiek na wyścigi z wiatrem, lody kapiące po rękach i opowieści o potworach spod łóżka — a nie na szpitale...

Możliwości leczenia w Barcelonie, które dawały nadzieję, na ten moment zostały wyczerpane. Medycyna zrobiła wszystko, co było możliwe. Dla mamy to ten moment, w którym świat się nie kończy... ale pęka na pół.

A kiedy nie da się już walczyć tak jak wcześniej, zostaje coś równie ważnego — ulżyć w cierpieniu, dać komfort, spokój i jak najwięcej dobra w czasie, który jest teraz.

Mama Kubusia chciałaby spróbować wsparcia u naturopaty — nie jako „cudu”, ale jako próby złagodzenia bólu, napięcia, dyskomfortu. To forma pomocy, która może przynieść ulgę, ale nie jest objęta systemem rozliczeń fundacji. Takie wizyty i wsparcie nie są fakturowane, dlatego nie mogą zostać opłacone ze środków dostępnych na Siepomaga.

I właśnie dlatego jesteśmy tu my.

Jako wolontariusze chcemy zdjąć z mamy to, czego nie powinna teraz dźwigać — lęk o pieniądze. Chcemy, żeby mogła być mamą. Przytulać. Trzymać za rękę. Czytać bajki. Być obok. Bez kalkulatora w głowie.

Chcemy też pomóc spełniać małe, dziecięce marzenia Kubusia. Te zwyczajne i przez to najcenniejsze. Ulubiona zabawka. Wyjście w miejsce, które lubi. Coś, co wywoła uśmiech — nawet na chwilę. Bo czasem chwila radości ma dziś większą wartość niż wszystko inne.

Ta zbiórka to nie jest walka z chorobą.

To jest walka o komfort, o godność, o oddech dla mamy i o dzieciństwo, które wciąż w Kubusiu jest.