Wczoraj w nocy obudziły mnie potworne krzyki. W pierwszej chwili pomyślałam, że ktoś włamał się do domu. Przerażona pobiegłam na górę i wtedy okazało się, że w domu wybuchł potworny pożar.

Wujek, w ogromnym przerażeniu, wybiegł na tył domu, próbując samodzielnie ugasić ogień. W tym samym czasie ciocia i moja siostra cioteczna dzwoniły po straż pożarną. Kiedy wszyscy znaleźliśmy się przed domem, zorientowaliśmy się, że nie ma z nami mojego małego kuzyna. Zbiegłam więc na dół. Nie wiedział jeszcze, co się dzieje, ale kiedy tylko powiedziałam mu, że dom się pali, przerażony rozpłakał się, chwycił w biegu pierwszą rzecz, jaka wpadła mu w ręce, i wybiegł na zewnątrz.

Pożar rozprzestrzeniał się w niewyobrażalnym tempie. Nikt z nas nie wiedział, co robić. W obliczu tego koszmaru każdy jakby stracił zdolność logicznego myślenia. Dopiero po pewnym czasie dotarło do nas, że wujek wciąż znajduje się z tyłu domu, dokładnie tam, gdzie ogień zdążył już osiągnąć ogromne rozmiary. Przerażeni zaczęliśmy go wołać, nie wiedząc, czy uda mu się jeszcze wydostać. Na szczęście, jakimś cudem, wybiegł od strony ogrodu i ponownie próbował walczyć z ogniem.

Płomienie sięgały tak wysoko, że polewanie ich wodą z węża ogrodowego nie dawało absolutnie nic. W końcu na miejsce przyjechała straż pożarna i rozpoczęła akcję gaśniczą. Już wtedy wiedzieliśmy jednak, że walka nie toczy się już o uratowanie domu, ale jedynie o to, by ogień nie rozprzestrzenił się dalej.

Najpotworniejsze było patrzeć na płonący dom i mieć świadomość, że absolutnie nic nie można zrobić. To uczucie dosłownie rzucało na kolana. Płakałam tak bardzo, że nie potrafiłam się uspokoić. Nogi się pode mną uginały. Ale chyba najtrudniej było patrzeć na własną rodzinę. Na wujka, który klęcząc na chodniku, ze łzami w oczach patrzył na to, jak w płomieniach ginie dorobek całego jego życia.

W ciągu jednej nocy czteroosobowa rodzina straciła niemal wszystko. Dom, który był ich schronieniem, miejscem codziennego życia, pełnym wspomnień i rodzinnego ciepła, przestał istnieć. Zostały zgliszcza i ogromna tragedia, z którą teraz muszą się zmierzyć.

W rodzinie wychowuje się dwójka dzieci w wieku 11 i 13 lat. Dzieci, które z dnia na dzień straciły swój pokój, swoje rzeczy, ubrania, zabawki, książki i przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa, jakie daje własny dom.

Od samego początku możemy liczyć na ogromną życzliwość i pomoc sąsiadów, za co jesteśmy niezmiernie wdzięczni. Niestety, nawet mimo wsparcia ludzi o wielkich sercach, skala strat jest niewyobrażalna. Rodzina została praktycznie bez niczego. Przed nimi długa i niezwykle trudna droga, by odbudować to, co w kilka chwil zabrał ogień.

Dlatego z całego serca prosimy o pomoc. Każda złotówka ma znaczenie. Niezależnie od tego, czy będzie to duża wpłata, czy symboliczna kwota – każda pomoc przybliży tę rodzinę do odzyskania choć namiastki normalności i stworzenia na nowo miejsca, które będą mogli nazwać domem.

Jeśli nie możesz wesprzeć zbiórki finansowo, będziemy ogromnie wdzięczni za jej udostępnienie. Być może dzięki temu dotrzemy do kolejnych osób, które zechcą pomóc.

W jednej chwili stracili wszystko, ale nie pozwólmy im zostać z tym samym. Pokażmy, że w obliczu tak ogromnej tragedii nie są sami.

Z całego serca dziękujemy za każdą wpłatę, każde udostępnienie i każdy gest wsparcia.