Mój dzielny wojownik - Franiu przyszedł na świat zbyt wcześnie, w 26 tygodniu ciąży. Toczył ciężką walkę, przebywając przez 4 pierwsze miesiące życia w szpitalu. Ważył zaledwie tyle, co kilogram cukru, jednak widok tego maleństwa skłonił mnie do tego, aby robić wszystko, by podjąć trud nierównej walki. Środowisko pełne bakterii, na które jego maleńki organizm nie był przygotowany boleśnie go doświadczało. Za każdą wylaną łezką Frania, kryję się uśmiech, świadczący o tym, że wygraliśmy walkę. Jednak ona wciąż trwa... Oddałabym tak wiele, aby odebrać cierpienie mojemu maleństwu. Są jednak na tym świecie dobrzy ludzie, którzy pragną dać cząstkę swego serca i pomóc mojemu wojownikowi. Mimo trudności czas płynie dalej, jednak z wszelkimi zmaganiami pozostaliśmy sami. Ojciec Frania opuścił nas nim mój synek skończył roczek. Jeszcze długa druga przed nami, jednakże Franio jest regularnie rehabilitowany i systematycznie odwiedza specjalistów, aby jak najlepiej się rozwijać. Raz bywa lepiej, a raz gorzej. Niestety wszelkie działania mające na celu zapewnienie Franiowi prawidłowych i normalnych z pozoru dla nas wszystkich kwestii, tj. widzenie, siedzenie, mówienie... wiąże się z ogromnymi kosztami. Mimo przeciwności losu i faktu, że zostałam z tym wszystkim sama, robię wszystkiego, aby Franiowi niczego nie brakowało. Wiele zawdzięczamy woli dobrych ludzi. Mam nadzieję, że Franiu kiedyś sam wszystkim będzie mógł podziękować. Mimo to, że walka trwa, każda pomoc, szczęście Franusiowi da.