Warszawa zmienia się na naszych oczach — i nie wszyscy na tym zyskują. W imię założeń planistycznych „Warszawa 2040+” w mieście wdrażane są rozwiązania, które coraz mocniej uderzają w codzienną mobilność mieszkańców: zwężanie ulic, likwidacja miejsc parkingowych, ograniczanie ruchu samochodów, a także rozszerzanie narzędzi takich jak Strefa Czystego Transportu.

Problem w tym, że te działania — zamiast poprawiać komunikację — w wielu miejscach pogarszają dojazdy, zwiększają korki, utrudniają życie rodzinom, seniorom, osobom z niepełnosprawnościami i ludziom dojeżdżającym do pracy z obrzeży. Dla części mieszkańców oznacza to realne wykluczenie transportowe: jeśli nie stać Cię na „właściwy” samochód albo nie masz alternatywy w postaci szybkiej komunikacji zbiorowej, po prostu odpadasz z gry.

Ten film ma pokazać to bez propagandy i bez haseł:

• co konkretnie się zmienia, gdzie i jak,
• kto na tym traci, a kto zyskuje,
• jak wyglądają dane, mapy i decyzje,
• i dlaczego wielu warszawiaków ma poczucie, że to nie jest „usprawnianie”, tylko systemowe ograniczanie swobody przemieszczania się.

Władze miasta — pod kierownictwem obecnej ekipy — konsekwentnie forsują te kierunki zmian. My chcemy zadać pytania, których nikt nie chce zadać głośno: czy to na pewno jest plan dla mieszkańców, czy przeciw mieszkańcom? Czy „zrównoważony transport” ma oznaczać mniej wyboru i więcej zakazów?

Bo taki materiał wymaga pracy i kosztów:

• dojazdy i nagrania w wielu lokalizacjach,
• archiwalne dokumenty/uchwały/mapy i ich czytelne opracowanie,
• grafiki, montaż, udźwiękowienie,
• konsultacje merytoryczne (transport/planowanie),
• publikacja i promocja, żeby film nie zginął w algorytmach.

• przygotujemy reportaż + analizę (konkretne ulice, zdjęcia „przed/po”, zestawienia, mapy),
• pokażemy skutki dla zwykłych ludzi (krótkie wypowiedzi mieszkańców),
• zrobimy wersję skróconą do social mediów + pełny film,
• opublikujemy materiały źródłowe i listę decyzji/zmian, o których mówimy.

Komunikacja zbiorowa jest potrzebna. Ale zmiany muszą być uczciwe i proporcjonalne: najpierw realna alternatywa, potem ograniczenia — a nie odwrotnie. Miasto nie może działać tak, jakby wszyscy mieszkali w centrum i mieli te same warunki życia.

Jeśli uważasz, że Warszawa zasługuje na normalną debatę opartą o fakty, a nie o slogany — dorzuć się i udostępnij.

Musimy się temu przeciwstawić, zanim stanie się normą!