To jest ten moment, którego zawsze się baliśmy...

Moment, w którym nie chodzi już o zmęczenie, brak snu czy kolejne trudne decyzje.

Tylko o to, czy będziemy musieli powiedzieć: „nie pomożemy”.

A za tym „nie” stoi czyjeś cierpienie.

Czyjaś śmierć.

Nie wiemy już, jak prosić.

Codziennie widzimy cierpienie, którego nikt nie chce widzieć.

Małe ciała, które bolą.

Oczy, które błagają o pomoc — choć nigdy nie nauczyły się prosić.

Nie wybieramy, komu pomóc.

Nie liczymy, czy nas stać.

Bo kiedy życie wisi na włosku, nie da się powiedzieć „nie”.

Przez ostatnie 3 miesiące ratowaliśmy wszystko, co się dało uratować.

Antybiotyki. Leki. Testy (FIV, FeLV, giardia, panleukopenia, koronawirus).

Kastracje bezdomnych kotów. Szczepienia. Pasożyty.

I te najcięższe momenty — kiedy nie da się już nic zrobić poza byciem do końca.

Dziś przyszło rozliczenie tej walki.

Faktura z jednego gabinetu: prawie 11 000 zł.

Prąd: 1800 zł.

Gaz: 2000 zł.

Prawie 15 000 zł, których po prostu nie mamy.

Termin mija 30.04.

Jeśli nie zapłacimy — nie będziemy mogli dalej pomagać.

To znaczy, że następny telefon... następne zgłoszenie... będziemy musieli odrzucić.

Zostawić.

Odejść.

Udawać, że nie widzimy.

Nie umiemy tak.

Ale bez Was... to stanie się rzeczywistością.

Dlatego prosimy — zatrzymaj się.

Nie przewijaj.

To nie jest kolejna zbiórka.

To jest moment, w którym decyduje się, czy będziemy mogli ratować dalej.

➡️ Wpłać cokolwiek — każda pomoc ma znaczenie!

➡️ Udostępnij — to może uratować życie!

Bo jeśli teraz się nie uda...

ktoś nie otrzyma pomocy,

ktoś będzie cierpiał w ciszy,

ktoś umrze, choć mógł żyć.

One mają tylko nas.

A my mamy tylko Was.

Błagamy.