Gdy 18 lat temu urodziła się Weronika nic nie wskazywało, że będzie niepełnosprawna. Miała zeza- dużo noworodków tak ma. Kiedy córka miała 5 miesięcy pojechaliśmy skontrolować oczka- diagnoza- zanik nerwów wzrokowych- nic nie można zrobić. W miarę rozwoju córka otrzymywała kolejne "dary" MPD,padaczka,nadwrażliwość dotykowa.Weronika nie mówi. Kiedy córka była mała świat pokazywałam jej robiąc zdjęcia. Dzięki powiększonym fotografiom Weronika zobaczyła ptaszki, motylki, niebo i wiele innych rzeczy, których nie była w stanie zobaczyć. Okres dojrzewania podarował nam agresję i autoagresję a dorosłość chce jej zabrać resztki widzenia. Gdy dowiedziałam się, że istnieje realna szansa na zatrzymanie zaniku a nawet na poprawę widzenia wysłałam dokumentację Weroniki do kliniki. Odpowiedź przyszła szybko, zrobiłam dodatkowe badania- córka zakwalifikowana- koszt 137 000 złotych. Nadzieja prysnęła jak bańka mydlana, na tak ogromną kwotę została wyceniona nasza SZANSA. Wzrok Weroniki to również nasza komunikacja- córka "mówi" kilka sylab, które mają wiele określeń i jeśli nie wiem, co w danej chwili chce- pokaże albo na obrazku lub podejdzie i wtedy łatwiej mi zrozumieć, co może chcieć. Jeśli Weronika straci wzrok....nasza wypracowana komunikacja też zniknie. Dlatego ośmielam się prosić Was kochani o pomoc w naszej walce o wzrok. Każda złotówka jest bezcennym darem dla Weroniki.