5 listopada 2026 roku to dzień, którego nigdy nie zapomnimy. Dzień, w którym w ciągu zaledwie 20 minut straciliśmy niemal wszystko, na co pracowaliśmy przez lata...

Wyszliśmy rano z domu do pracy, zupełnie nieświadomi, że zamykamy jego drzwi po raz ostatni. Nie zdążyliśmy nawet dotrzeć do pracy, kiedy zadzwonił telefon. W słuchawce usłyszeliśmy słowa, na które nikt nigdy nie jest przygotowany: „Proszę natychmiast przyjechać! W Waszym mieszkaniu wybuchł pożar, a strażacy wciąż walczą z ogniem!”.

W jednej chwili ogarnął nas paraliżujący strach. Nie potrafiliśmy uwierzyć w to, co właśnie usłyszeliśmy. Przecież zaledwie kilkanaście minut wcześniej wszystko było w porządku... Jak to możliwe? Co z naszym mieszkaniem? Co ze Zgredkiem, który został w środku? W głowie kłębiły się setki myśli, a my nie wiedzieliśmy, czego możemy się spodziewać.

Dopiero gdy dotarliśmy na miejsce i zobaczyliśmy wszystko na własne oczy, zaczęło do nas docierać, że ten koszmar dzieje się naprawdę.

Straż pożarna, policja, ewakuowani sąsiedzi, dym wydobywający się z naszego mieszkania... A my pośrodku tego wszystkiego, przerażeni i zupełnie bezsilni, patrzyliśmy, jak ogień niszczy miejsce, które jeszcze kilkanaście minut wcześniej było naszym bezpiecznym domem.

Niedowierzanie, strach, rozpacz i potworna bezsilność. Tak trudno opisać to, co czuliśmy w tamtej chwili. Chcieliśmy wierzyć, że uda się jeszcze coś uratować, że może nie jest aż tak źle, jak wygląda. Jednocześnie z każdą minutą narastał lęk o to, co zastaniemy po ugaszeniu pożaru. Nie mogliśmy nic zrobić, niczego zatrzymać ani zmienić. Pozostało nam tylko patrzeć i czekać. Jeszcze tego samego dnia mieliśmy wrócić z pracy do mieszkania, a nagle stanęliśmy przed świadomością, że nie mamy już dokąd wrócić. W jednej chwili straciliśmy wszystko, na co przez lata ciężko pracowaliśmy, a wraz z tym spokój i poczucie bezpieczeństwa.

W tej tragedii straciliśmy nie tylko rzeczy, które przez lata gromadziliśmy, ale również ukochanego Zgredka 💔. Nasz bezbronny kotek zginął w pożarze, nie mając możliwości ucieczki. Zwierzęta zawsze zajmowały szczególne miejsce w naszych sercach — traktowaliśmy je na równi z nami, jak członków rodziny. Ból po jego stracie i świadomość, że nie mogliśmy mu pomóc, pozostawiają w nas ogromny żal, którego nie potrafimy opisać słowami.

Oprócz bólu po stracie Zgredka musimy jednocześnie zmierzyć się z tym, co pozostało po pożarze. Widok mieszkania po zakończeniu akcji gaśniczej był dla nas kolejnym ciosem. Wybite szyby, zniszczone drzwi i okna, spalone wyposażenie, sadza pokrywająca niemal wszystko. Rzeczy, które przez lata gromadziliśmy, przedmioty codziennego użytku, ubrania, dokumenty, sprzęty potrzebne do pracy — wszystko zostało zniszczone lub poważnie uszkodzone.

Najgorsza jest świadomość, że nie możemy nawet wrócić do mieszkania, Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego zakazał jego użytkowania do czasu wymiany całej instalacji elektrycznej. Nie wiemy, jak długo potrwa przywrócenie mieszkania do stanu, w którym znów będziemy mogli bezpiecznie zamieszkać. Przed nami ogrom pracy — specjalistyczne usuwanie sadzy, osuszanie ścian i podłóg, wymiana okien i drzwi, naprawa zniszczonych instalacji oraz zakup podstawowego wyposażenia.

Najbardziej przytłacza nas bezradność i niepewność, ile jeszcze czasu upłynie, zanim będziemy mogli wrócić do normalnego życia. Każdego dnia towarzyszy nam smutek, lęk i bolesna świadomość, że miejsce, które jeszcze niedawno dawało nam spokój i poczucie bezpieczeństwa, dziś nie nadaje się do zamieszkania.

Wstępnie szacujemy nasze straty na ponad 400 tysięcy złotych. Sama świadomość, jak ogromna jest to kwota, napawa nas przerażeniem. Nie potrafimy sobie wyobrazić, skąd weźmiemy środki na odbudowę tego, co przez lata tworzyliśmy. Tym bardziej że mieszkanie nie było ubezpieczone, a wszystkie koszty związane z usuwaniem skutków pożaru i przywróceniem go do stanu umożliwiającego zamieszkanie stanowią dla nas ogromne obciążenie. Czujemy bezradność i strach, bo nie wiemy, jak sami mamy udźwignąć tak wielki ciężar.

Jeszcze niedawno martwiliśmy się zwyczajnymi, codziennymi sprawami. Teraz zastanawiamy się, jak zorganizować sobie miejsce do życia, skąd wziąć środki na najpilniejsze potrzeby i jak poradzić sobie z odbudową mieszkania. Chcielibyśmy choć na chwilę przestać się martwić, ale każdego dnia pojawiają się kolejne problemy, wydatki i decyzje, na które nie byliśmy przygotowani. Tak trudno pogodzić się z tym, że z dnia na dzień całe nasze życie zostało wywrócone do góry nogami.

Do tej pory to my staraliśmy się pomagać innym. Wspieraliśmy zbiórki, wpłacaliśmy tyle, ile mogliśmy, wierząc, że nawet najmniejszy gest może odmienić czyjąś sytuację. Nigdy nie przypuszczaliśmy, że pewnego dnia sami znajdziemy się w takim położeniu. Że przyjdzie moment, w którym to my, przytłoczeni ogromem tragedii, będziemy musieli zwrócić się do innych z prośbą o pomoc.

Dziś, ze złamanymi sercami, ogromnym żalem i lękiem o przyszłość, prosimy Was o wsparcie.

Każda para rąk do pomocy, każdy, nawet najmniejszy gest życzliwości, jest dla nas na wagę złota. Stoimy przed ogromem zniszczeń i prac, z którymi sami nie jesteśmy w stanie sobie poradzić. Będziemy wdzięczni za każdą formę wsparcia — pomoc w porządkowaniu i remoncie mieszkania, materiały budowlane, ubrania, sprzęty czy podstawowe rzeczy codziennego użytku. Być może ktoś ma coś, czym mógłby się z nami podzielić, ktoś inny może poświęcić nam trochę swojego czasu, a jeszcze ktoś inny wesprzeć naszą zbiórkę lub po prostu przekazać naszą prośbę dalej.

Za każdą taką pomoc będziemy wdzięczni z całego serca. W chwili, gdy czujemy się tak bezradni i przytłoczeni tym, co nas spotkało, sama świadomość, że ktoś zechce wyciągnąć do nas pomocną dłoń, jest niezwykle poruszająca. Trudno nam znaleźć słowa, którymi moglibyśmy wyrazić, ile znaczy dla nas czyjaś życzliwość, poświęcony czas czy chęć podzielenia się tym, co ma.

Niełatwo jest prosić o pomoc, szczególnie kiedy jeszcze niedawno byliśmy przekonani, że poradzimy sobie ze wszystkim sami. Skala tej tragedii zwyczajnie nas przerasta. Próbujemy być silni, podejmować kolejne decyzje i działać, ale są chwile, kiedy żal, zmęczenie i strach odbierają nam siły.

Najbardziej pragniemy odzyskać choć odrobinę normalności. Mieć dokąd wrócić po pracy, spokojnie zasnąć, nie martwiąc się każdego wieczoru o kolejny dzień. Chcemy ponownie stworzyć miejsce, w którym będziemy mogli czuć się bezpiecznie i powoli odbudowywać nasze życie.

Wiemy, że nie odzyskamy wszystkiego, co zabrał nam pożar. Ale wciąż mamy nadzieję, że uda nam się ocalić i odbudować to, co jeszcze jest możliwe.

Dlatego jeśli możecie pomóc nam w jakikolwiek sposób, prosimy — odezwijcie się do nas, wesprzyjcie naszą zbiórkę lub udostępnijcie naszą historię.

Będziemy z całego serca wdzięczni każdemu, kto zechce być przy nas w tym trudnym czasie i okaże nam choćby najmniejszą pomoc. Wasza życzliwość i wsparcie dają nam coś, czego dziś tak bardzo potrzebujemy — nadzieję, że mimo ogromu tej tragedii nie zostaliśmy z tym wszystkim sami i że z Waszą pomocą znajdziemy w sobie siłę, by powoli odbudowywać nasze życie. Trudno nam wyrazić słowami, jak wiele znaczy dla nas każda wyciągnięta dłoń.

Za każdy gest dobroci będziemy Wam ogromnie wdzięczni❤️.