Mam na imię Kasia. Mam 28 lat.

Choruję na Achondroplazja oraz dysplazję kostno-stawową. To choroby postępujące. One nie cofają się. Mogą odbierać sprawność centymetr po centymetrze.

Poruszam się na wózku inwalidzkim.

Ale wózek nie definiuje mnie. To tylko narzędzie. Ja wciąż jestem kobietą, która walczy o swoją niezależność.

Od 6 do 21 roku życia wychowywałam się w domu dziecka.

Nie było litości. Nie było nadopiekuńczości. Była rzeczywistość.

I to ona nauczyła mnie radzić sobie sama.

Gotuję. Sprzątam. Pracuję. Utrzymuję się sama.

Nie mam już rodziców. Mam rodzeństwo.

Resztę musiałam zbudować własną siłą.

Mimo choroby staram się żyć aktywnie. Jestem kibicem i mimo że poruszam się na wózku, jeżdżę na mecze i podróżuję razem z innymi kibicami. Daje mi to ogromną radość, poczucie wspólnoty i siłę do walki z codziennością.

Piszę też wiersze. To mój sposób na wyrażenie emocji, których czasem nie da się powiedzieć zwykłymi słowami.

I właśnie dlatego tak bardzo boję się jednego — utraty samodzielności.

Moja choroba postępuje. Bez regularnej, prywatnej rehabilitacji stan mojego ciała może się pogarszać szybciej. Ból może być silniejszy. Ograniczenia większe.

Rehabilitacja to dla mnie nie luksus.

To jedyny sposób, by spowolnić rozwój choroby.

By utrzymać sprawność rąk, kręgosłupa, stawów.

By dalej móc pracować i żyć bez całkowitej zależności od innych.

Zbieram środki na:

• regularną prywatną rehabilitację

•  konsultacje ortopedyczne i neurologiczne

• turnusy rehabilitacyjne

• ewentualną wymianę lub serwis wózka inwalidzkiego

• zabezpieczenie opłat mieszkaniowych w okresach, gdy stan zdrowia ograniczy możliwość pracy

Nie proszę o litość.

Proszę o wsparcie w walce, która trwa codziennie — nawet jeśli jej nie widać.

Nie chcę cudów.

Chcę jak najdłużej być sobą. Samodzielną. Niezależną. Silną.

Jeśli możesz — pomóż.

Jeśli nie możesz — udostępnij.

Każda złotówka to dla mnie więcej czasu z zachowaną sprawnością.

A czas w mojej sytuacji ma ogromną wartość.

Dziękuję z całego serca 🤍