Jutro wydarzy się coś, na co czekaliśmy niemal pół roku.

Po raz pierwszy od dnia wypadku Bartek wróci do domu. Tylko na jeden weekend – od soboty do niedzieli. Dla wielu to zaledwie dwa dni. Dla nas to spełnienie marzenia, na które czekaliśmy miesiącami.

Towarzyszy nam ogromna radość, wzruszenie i nadzieja. Ale nie ukrywam – jest też niepewność. Nie wiemy, jak Bartek zareaguje na dom, który pamięta sprzed wypadku. Czy coś sobie przypomni. Czy znajome zapachy, dźwięki i miejsca obudzą kolejne wspomnienia. Bardzo chcemy w to wierzyć.

W domu wszystko jest już gotowe na jego przyjazd. Babcia od wczoraj przygotowuje jego ulubione potrawy. Ninka odlicza godziny do chwili, kiedy znów zobaczy tatę. Nie może się doczekać, żeby opowiedzieć mu o wszystkim, co wydarzyło się przez ostatnie miesiące, pochwalić się swoim ogromnym sukcesem – wynikiem 100% z języka angielskiego na egzaminie ósmoklasisty – i powiedzieć, że nadal marzy o tym, by zostać lekarzem. Takim lekarzem jak tata. Empatycznym, cierpliwym i zawsze bliskim pacjentowi.

Jestem pewna, że czeka na niego także nasz Reksio. Zwierzęta często czują więcej, niż potrafimy sobie wyobrazić.

Jeśli pogoda pozwoli, usiądziemy z Bartkiem na jego ukochanej ławeczce przed domem. Będzie mógł przywitać się z ulubionymi sąsiadami, spojrzeć na piękne Pogórze i może wybrać się na krótki spacer do przylasku czy na rynek. Takie zwyczajne miejsca dziś mają dla nas niezwykłą wartość.

Ostatnie dni w klinice nie były łatwe. Bartek miał słabszy okres, mniej mówił i wyraźnie brakowało mu motywacji. Terapeuci zgodnie przyznali, że ten weekend może być dla niego bardzo ważny. Dom, rodzina, dobrze znane miejsca i ludzie, których kocha – czasem właśnie one potrafią poruszyć to, czego nie jest w stanie osiągnąć nawet najlepsza terapia.

Z całego serca wierzymy, że ten powrót stanie się kolejnym krokiem na drodze do zdrowia. Że przypomni Bartkowi, o co każdego dnia walczy. O życie, do którego chce wrócić. O rodzinę, która czeka na niego z otwartymi ramionami.

Dziękujemy każdemu z Was. To dzięki Waszej pomocy Bartek może nadal przebywać w najlepszych ośrodkach rehabilitacyjnych, korzystać z intensywnej terapii i mieć szansę na kolejne postępy. Każda wpłata, każda modlitwa, każde udostępnienie i każde dobre słowo niosą nas wtedy, gdy sami mamy mniej siły.

Jutro, kiedy Bartek przekroczy próg naszego domu, nie będziemy świętować końca tej drogi. To dopiero kolejny etap. Ale wierzymy, że kiedyś nadejdzie dzień, w którym wróci do domu już nie na jeden weekend, lecz na zawsze.

Prosimy Was, bądźcie z nami również jutro. Trzymajcie za Bartka kciuki i pomódlcie się, aby ten weekend przyniósł mu spokój, uśmiech, nowe wspomnienia i kolejną siłę do walki. Wierzymy, że dobro, którym nas otaczacie każdego dnia, naprawdę potrafi czynić cuda.