Miałem 19 lat, kiedy zawaliło mi się życie. Męczył mnie nieustępujący suchy kaszel, żadne leki nie pomagały, więc zostałem skierowany na rezonans. Diagnoza okazała się przerażająca - nowotwór złośliwy: chłoniak Hodgkina.

o wyczerpującym i drenującym portfele moich rodziców procesie leczenia i trzech latach walki udało mi się z nim wygrać – jednak to nie koniec historii. Kontrolne badanie wykazało drugi nowotwór w moim organizmie, chłoniak rozlany z komórek B. Jedynym wyjściem okazał się przeszczep szpiku od dawcy spokrewnionego, którym został mój tata. Mama nie mogła, bo sama rok po mnie zachorowała na nowotwór.

Na przeszczep zostałem skierowany do miasta oddalonego o 560 kilometrów od rodzinnych stron i choć przeszczep się przyjął, zaczęły się kolejne problemy. Stałem się pacjentem zależnym od toczeń krwi, co oznaczało, że co tydzień muszę się stawić w szpitalu, który przeprowadzał przeszczep.

Mojej rodziny nie stać na wynajęcie mieszkania w Poznaniu, a ciągłe podróże przez całą Polskę wyczerpują mnie i pozbawiają sił, tak bardzo potrzebnych do powrotu do zdrowia Tworzą też problemy w pracy dla mojego taty, który musi mnie wozić.

Sam jestem jeszcze za słaby, żeby pracować etatowo, jednak myślę o przyszłości i próbuję ukończyć studia mimo swoich ogromnych ograniczeń.