Po 15 latach walki o życie proszę o pomoc w walce o sprawność.

Nigdy nie przypuszczałam, że przez 15 lat moim życiem będzie kierował strach, kolejne diagnozy, operacje i pobyty w szpitalach. Za każdym razem wierzyłam, że to już koniec, że teraz będzie można zacząć żyć normalnie. Niestety los miał wobec mnie inne plany.

W 2011 roku zachorowałam na złośliwy nowotwór piersi. Przeszłam podskórną mastektomię z jednoczasową rekonstrukcją i długie leczenie. Uczyłam się żyć od nowa.

Gdy wydawało się, że najgorsze mam już za sobą, w 2023 roku ponownie usłyszałam diagnozę – drugi złośliwy nowotwór piersi. Po raz kolejny przeszłam podskórną mastektomię z jednoczasową rekonstrukcją. Czekała mnie chemioterapia, leczenie Herceptyną oraz hormonoterapia.

Badania genetyczne wykazały u mnie mutacje genów BRCA1 i CHEK2. Wiedząc, jakie ryzyko niosą, zdecydowałam się na profilaktyczne usunięcie macicy i jajników. To była bardzo trudna decyzja, ale chciałam zrobić wszystko, aby zwiększyć swoje szanse na życie.

Nowotwory odcisnęły piętno nie tylko na mnie. W 2009 i 2013 roku z chorobą nowotworową walczyła moja mama. W 2011 roku mój tata zachorował na białaczkę, a w 2017 roku doszło do nawrotu choroby. W 2014 roku nowotwór zdiagnozowano również u mojej siostry. Walczyła dzielnie, ale w 2018 roku odeszła. Każda z tych historii zostawiła we mnie ślad i ogromny lęk o przyszłość.

Mimo leczenia i kolejnych operacji nie odzyskiwałam sił. Od czasu chemioterapii w 2023 roku zmagałam się z coraz silniejszym bólem odcinka piersiowego kręgosłupa. Wielokrotnie zgłaszałam ten problem lekarzom, jednak przez długi czas nie wykonano badań obrazowych, które mogłyby znaleźć jego przyczynę.

W styczniu 2025 roku wykryto u mnie również guz lewego płata tarczycy. Rozpoczęłam kolejne leczenie.

Moje zdrowie coraz bardziej się pogarszało. Nie byłam w stanie wrócić do pracy, dlatego złożyłam wniosek o rentę z ZUS. Mimo przebytych dwóch nowotworów, licznych operacji, trwającego leczenia i narastających problemów zdrowotnych kolejne komisje lekarskie uznawały mnie za osobę zdolną do pracy. Nie poddałam się. Walczę o swoje prawa przed sądem i do dziś jestem kierowana na badania przez lekarzy biegłych różnych specjalności. To kolejna trudna walka, którą przyszło mi toczyć równolegle z walką o zdrowie.

Ciągłe życie w bólu, niepewności i stresie doprowadziło mnie również do depresji. Pomogły mi leki i psychoterapia, jednak z powodu trudnej sytuacji finansowej musiałam z niej zrezygnować.

Przełom nastąpił dopiero po zmianie onkologa. Trafiłam do lekarza, który nie zbagatelizował moich dolegliwości i natychmiast zlecił rezonans magnetyczny. W marcu 2026 roku badanie wykazało guz wewnątrz rdzenia kręgowego z podejrzeniem wyściółczaka lub gwiaździaka.

Po konsultacji neurochirurgicznej usłyszałam, że zwlekanie z operacją może doprowadzić do utraty możliwości chodzenia. Jednocześnie sama operacja była obarczona bardzo dużym ryzykiem, ponieważ guz znajdował się wewnątrz rdzenia kręgowego. Wiedziałam, że mogę obudzić się z trwałą niepełnosprawnością.

Mimo ogromnego strachu zdecydowałam się poddać operacji. Dziś jestem już po zabiegu. Przede mną długa i wymagająca rehabilitacja. Od niej zależy, jaką sprawność uda mi się odzyskać i na ile będę mogła wrócić do samodzielnego życia.

Nie walczę jednak tylko dla siebie.

Mam męża i dwie 15-letnie córki. To właśnie one są jedną z największych sił, które każdego dnia każą mi walczyć dalej. Chcę być przy nich. Chcę widzieć, jak dorastają, być obecna w ich życiu, wspierać je i przeżywać z nimi te wszystkie zwyczajne, codzienne chwile, które przez lata choroby przestały być dla mnie czymś oczywistym.

Chcę żyć. Chcę odzyskać sprawność. Chcę wrócić do mojego męża i córek jako samodzielna żona i mama.

Niestety rehabilitacja neurologiczna, leki, konsultacje specjalistyczne, dojazdy oraz niezbędny sprzęt rehabilitacyjny to koszty, których nie jestem w stanie sama udźwignąć. Brak renty i wieloletnie leczenie sprawiły, że moje możliwości finansowe praktycznie się wyczerpały.

Jeżeli kwota zebrana w ramach zbiórki przekroczy zakładany cel, nadwyżkę przeznaczę na dalszą rehabilitację, leczenie, konsultacje i badania kontrolne, w tym konsultacje onkologiczne, zakup niezbędnego sprzętu rehabilitacyjnego i medycznego, koszty dojazdów związanych z leczeniem i rehabilitacją oraz przystosowanie mojego otoczenia i warunków życia do następstw choroby i ograniczeń sprawności. Środki będą wykorzystywane na potrzeby związane z moim leczeniem, rehabilitacją i powrotem do możliwie największej samodzielności.

Nigdy nie sądziłam, że będę musiała prosić o pomoc. Zawsze starałam się radzić sobie sama. Dziś jednak wiem, że bez wsparcia ludzi o wielkich sercach nie dam rady przejść tej drogi.

Jeśli możesz, proszę o wsparcie mojej zbiórki lub jej udostępnienie. Każda wpłata, nawet najmniejsza, daje mi realną szansę na odzyskanie sprawności i powrót do życia.

Nie marzę dziś o wielkich rzeczach. Marzę o tym, by znów samodzielnie chodzić, odzyskać sprawność, wrócić do codzienności bez bólu i znów cieszyć się zwykłymi chwilami z moim mężem i córkami. Po piętnastu latach nieustannej walki nie proszę o cud. Proszę jedynie o szansę.

Dziękuję z całego serca za każdą wpłatę, udostępnienie mojej historii i każde dobre słowo. Dzięki Wam ta walka nie będzie już tak samotna.