Ada Muzyka urodziła się z przepukliną oponowo-mózgową 23 lata temu. Przeszła w swoim życiu już wiele bardzo skomplikowanych operacji, a pomimo to jest bardzo pogodna, uśmiechnięta i szczęśliwa. Zawsze zadowolona i nigdy nie narzeka pomimo, że od dziecka nie jest samodzielna i porusza się na wózku inwalidzkim. Kocha ludzi a ludzie z jej otoczenia kochają ją. Każdemu powie miłe słowo, obsypuje komplementami, nigdy się nie smuci i nie płacze. Teraz gdy zapalenie płuc i postępujące problemy neurologiczne przykuły ją do łóżka i sprzętu medycznego, Ada częściej niż zwykle ma smutne oczy. Z żalem patrzy przez okno i na telewizor, który jest jej jedynym oknem na świat. Dzięki swojej osobowości i sympatii jaką darzą ją znajomi, może liczyć na odwiedziny swoich nauczycielek i przyjaciół a ten wspólnie spędzony z nimi czas, wywołuje uśmiech na jej twarzy. Obecnie Ada nie może chodzić do szkoły. Musi mieć opiekę całodobową, sprawowaną przez swoją mamę, ponieważ po zabiegu tracheostomii nie może mówić i jest podłączona do respiratora, który za nią oddycha. Ada zawsze bardzo ciężko pracowała, aby być w miarę sprawną lecz choroba jest od niej silniejsza. Ada jest córką nauczycielki ze szkoły mojej córki Natalii. Nie bądźmy obojętni. Dziękuję za każdą pomoc.

English below:

Ada Muzyka urodziła się z przepukliną oponowo-mózgową 23 lata temu. Przeszła w swoim życiu już wiele bardzo skomplikowanych operacji, a pomimo to jest bardzo pogodna, uśmiechnięta i szczęśliwa. Zawsze zadowolona i nigdy nie narzeka pomimo, że od dziecka nie jest samodzielna i porusza się na wózku inwalidzkim. Kocha ludzi a ludzie z jej otoczenia kochają ją. Każdemu powie miłe słowo, obsypuje komplementami, nigdy się nie smuci i nie płacze. Teraz gdy zapalenie płuc i postępujące problemy neurologiczne przykuły ją do łóżka i sprzętu medycznego, Ada częściej niż zwykle ma smutne oczy. Z żalem patrzy przez okno i na telewizor, który jest jej jedynym oknem na świat. Dzięki swojej osobowości i sympatii jaką darzą ją znajomi, może liczyć na odwiedziny swoich nauczycielek i przyjaciół a ten wspólnie spędzony z nimi czas, wywołuje uśmiech na jej twarzy. Obecnie Ada nie może chodzić do szkoły. Musi mieć opiekę całodobową, sprawowaną przez swoją mamę, ponieważ po zabiegu tracheostomii nie może mówić i jest podłączona do respiratora, który za nią oddycha. Ada zawsze bardzo ciężko pracowała, aby być w miarę sprawną lecz choroba jest od niej silniejsza. Ada jest córką nauczycielki ze szkoły mojej córki Natalii. Nie bądźmy obojętni. Dziękuję za każdą pomoc.