Opis zrzutki

Czy ja zrobiłam coś nie tak? Czy mogłam zrobić coś inaczej? Oczywiście. Dzisiaj, patrząc na to wszystko z perspektywy czasu i z poziomu mojej obecnej świadomości, zapewne odpowiedziałabym: TAK! Widzę błędy, widzę momenty, w których mogłam postąpić inaczej. Ale na ówczesny czas - tam, w tamtych okolicznościach, utknąwszy za gęstą mgłą autopilota starych wzorców, traum, przetrwania i lęku – po prostu nie potrafiłam inaczej. Mój układ nerwowy robił dokładnie to, co musiał, żeby utrzymać mnie przy życiu.


Przez całe lata biczowałam się we własnej głowie, czując ogromny żal i wściekłość na samą siebie za to, że dopuściłam do pewnych sytuacji. Dziś na terapii uczę się wypuszczać ten bicz z ręki. Bo obiektywnie patrząc na tę historię - na dziecko, które w wieku dwóch lat zostało „Zosią Samosią", na osiemnastolatkę, na którą spadły cudze długi, na kobietę, która przeszła 28 przeprowadzek, spłacała przez dwadzieścia lat nie swój dług, ratowała dzieci i uciekała przed przemocą - nie byłam w tym wszystkim 'głupia' ani 'nieodpowiedzialna'. Byłam w stanie wojny.

Walczyłam o przeżycie z obciętymi rękami i zawiązanymi oczami. Niejeden człowiek na moim miejscu, przy takim nagromadzeniu traum i braku jakiegokolwiek bezpiecznego oparcia, prawdopodobnie pękłby dużo wcześniej. Moje przetrwanie nie było porażką – było cudem.


Pisząc moją historię, popijam łyk kawy, siedząc przed laptopem w totalnej niemocy i bezradności, odczuwając wewnętrzną walkę z samą sobą: spisać moją historię? Czy nie odbije się to tak popularną ostatnimi czasy falą hejtu? Czy ludzie będą potrafili mnie zrozumieć i jednak pomóc, a może większość kompletnie się ode mnie odwróci? Nie wiem. Ale doszłam do takiego momentu i takiego progu wytrzymałości, że nie mam już siły na dalszą samotną walkę o przetrwanie. Nikt nie chodzi w butach drugiej osoby, ale jeśli masz w sobie przestrzeń, by spróbować poczuć mój trud - nie z litości, ale ze zwykłego, ludzkiego zrozumienia - przeczytaj proszę, jaką drogę przeszłam, zanim odważyłam się poprosić o pomoc.


Przychodzi taki dzień, kiedy człowiek zdaje sobie sprawę, że cały jego pancerz budowany przez dekady z wypracowanej siły, zaradności i uśmiechu rozsypuje się w drobny pył. Przez 38 lat słyszałam od wszystkich wokół jedno i to samo zdanie: „Eliza, ty jesteś silna, ty zawsze dasz sobie radę”. Uwierzyłam w to. Musiałam uwierzyć, bo od kiedy pamiętam, świat wokół mnie nie zostawiał mi żadnego innego wyboru, a nawet mój psychoterapeuta stwierdził, że mam czarny pas w radzeniu sobie w sytuacjach kryzysowych.


Zacznę od początku... To długa historia i ciąg zdarzeń, które jedno po drugim doprowadziły mnie do stanu, w którym już nie mam nic do stracenia.


Moje dzieciństwo nie miało w sobie miłego, puszystego bezpieczeństwa. Kiedy w 1990 roku urodziła się moja siostra, miałam dwa lata i z dziecięcej zazdrości oraz braku emocjonalnego oparcia odwróciłam się od wszystkich, stając się „Zosią Samosią”. Nie wolno mi było płakać, nie wolno mi było się złościć, nie wolno mi było pokazywać smutku. Mój ojciec nie tolerował moich łez i za każdym razem, kiedy w środku rozrywał mnie żal, musiałam zakładać maskę radosnej, wdzięcznej i poukładanej dziewczynki. Dusiłam wszystko w sobie, ucząc się, że emocje są niebezpieczne, a przetrwać mogę tylko wtedy, gdy sama będę dla siebie sterem i żeglarzem. Moje ciało szybko zaczęło płacić za to cenę - już w wieku 8 lat pojawiła się u mnie alopecia areata, czyli łysienie plackowate, oraz pierwsze epizody wyniszczających migren z aurą. Uciekałam więc w działanie: w szkole podstawowej byłam niezwykle aktywna w sporcie, występowałam na akademiach, grałam w orkiestrze, jeździłam na zawody i przywoziłam medale.


Wszystko runęło, gdy miałam 12 lat. Najpierw rozwiedli się moi rodzice i zmarła moja najukochańsza babcia. Chwilę później, mając 13 lat, złamałam nogę na wf-ie. Stopę miałam wykręconą w drugą stronę, nauczyciel przeniósł mnie na rękach do szatni i w oczekiwaniu na karetkę pogotowia pojawił się mój ojciec. Spojrzał na mnie, na moją nogę i krzyknął: „No i czego ryczysz?!”. W sekundę stłumiłam ból, a w spazmy wpadłam dopiero w szpitalu, gdy jego już nie było obok. Mimo to ojciec zawsze był dla mnie autorytetem - nauczył mnie grać w piłkę nożną, w karty, gotować, jeździć na rowerze - choć z perspektywy czasu widzę, że byłam jedynie projekcją jego wyidealizowanego świata. Złamana noga oznaczała koniec mojej kariery sportowej. W domu pojawiły się duże pieniądze (stąd też rozwód rodziców), a wraz z nimi całkowita destrukcja i patologia. Zaczęła mnie wychowywać ulica.


Pamiętam, jak w latach 90., na osiedlu każdy każdego znał i nie dało się niczego ukryć. Rodzice moich przyjaciółek ze szkoły wołali mnie do siebie na obiad, bo wiedzieli, co się u mnie dzieje. Przez niemal pięć lat były momenty, kiedy moim jedynym jedzeniem były ziemniaki - jedzone na wszelkie możliwe sposoby, byle tylko oszukać głód.


Weszłam w mroczny okres dorastania. Między 15 a 16 rokiem życia przeżyłam śmierć kliniczną. W wieku 16-17 lat pojawiły się narkotyki, doświadczyłam gwałtu i przemocy seksualnej, wagarowałam i dostałam "komisa" z języka polskiego przy przejściu do klasy maturalnej. Byłam na równi pochyłej, ale nawet z tamtego piekła wyciągnęłam się "za włosy". Dziś nie piję alkoholu w ogóle i nie zażywam absolutnie żadnych substancji. No... może poza papierosami, które też chciałabym rzucić. W każdym razie, po ukończeniu liceum chciałam trochę odpocząć od edukacji, zrobić sobie rok przerwy, by móc zastanowić się, co chcę dalej robić w życiu. Miałam wtedy 18 lat...


Wchodząc w dorosłość, spadł na mnie cios, którego konsekwencje ciągnęły się za mną przez kolejne dwadzieścia lat. Mój ojciec dorobił się dużych pieniędzy i w ramach „prezentu” na 18-tkę, stwierdził, że nauczy mnie jak robić biznes. Otworzył firmę na moje nazwisko. Przez pierwsze miesiące chodziłam z nim po urzędach i jeździłam na spotkania, aż przed wylotem na Cypr (wyleciałam do pracy) dałam mu pełnomocnictwo. Miałam do niego pełne zaufanie. W grudniu 2007 roku zadzwoniła mama: „Eliza, przychodzą jakieś awiza i wezwania do zapłaty z Twojej firmy”. „Mojej?” – pomyślałam. Gdy wróciłam na święta do Polski, szczęka mi opadła. Okazało się, że mój ojciec zostawił mnie z potężnym bagażem długów: niespłacane auto w leasingu, kredyt, rachunki telefoniczne, zaległości w skarbówce i ZUS-ie. Natychmiast poszłam do urzędu i zamknęłam działalność dokładnie 31 grudnia 2007 roku; i dzięki Bogu, bo miałabym na plecach jeszcze więcej zer na minusie. Ojciec skwitował to słowami, które zwaliły mnie z nóg: „To Twoja wina, chciałaś to masz! Zamknęłaś mi firmę, a miałem już duży kontrakt do podpisania!”. (On do tej pory nie odczuwa kompletnie żadnej odpowiedzialności względem tego, co zrobił...)


Wystraszona, bez żadnego wsparcia najbliższych, w wieku 19 lat uciekłam w edukację. W 2008 roku poszłam na studia, osiągałam sukcesy naukowe, a stypendia MNiSW i Rektora były moją jedyną przepustką do tego, by mieć za co kupić chleb, bo jako jedyne nie podlegały zajęciu komorniczemu. Mogłam wynająć sobie pokój, bo mój dom rodzinny po kilku latach ciężkich doświadczeń - poszedł pod młotek w 2011 roku.


Po studiach, we wrześniu 2013 roku - mając 25 lat - wyjechałam za granicę, uciekając przed długami ojca i próbując ułożyć życie od zera. Miałam w kieszeni 100 euro i do momentu znalezienia pracy, tułałam się po hostelach za 9 euro na dobę i zbierałam butelki, bo w zamian za pieniądze z automatu kaucyjnego, mogłam w miarę tanio kupić chleb tostowy, jakąś szynkę i ser żółty. I właśnie wtedy, po dwóch tygodniach od przyjazdu do Niemiec, uderzyła we mnie alopecia areata totalis – w ciągu dwóch tygodni kępami wypadły mi wszystkie włosy na głowie i ciele, brwi oraz rzęsy. Od ówczesnego partnera, który dołączył do mnie po ok. 3,5 tygodnia, usłyszałam: „Jak Ty będziesz wyglądać? Przecież włosy to wizytówka i seksapil kobiety!”. I odtąd zaczęło się życie w ciągłym wstydzie, spanie w niewygodnych „implantach” i paniczny strach, że przy silniejszym wietrze spadnie mi peruka.


Spędziłam w sumie za granicą 7 lat, pracując i rodząc trzech synów w związku opartym na moim lękowym stylu przywiązania, w którym tłumiłam własne potrzeby na rzecz iluzji „książkowej rodziny”. Choć lekarze twierdzili wcześniej, że bez wieloletniej terapii hormonalnej nie zajdę w ciążę, w wieku 28 lat zostałam mamą po raz pierwszy. Pierwsza reakcja partnera na wieść o dziecku brzmiała: „Wybieraj, ja albo dziecko”. Znosiłam poniżanie i emocjonalne zaniedbanie, bo przecież „dam radę”. Po porodzie na pół roku stał się wzorowym ojcem, więc zaplanowaliśmy drugiego syna i w ciąży, z rocznym dzieckiem, przeprowadziliśmy się z Niemiec do Czech. Tam w 2017 roku otworzyłam Smoothie Bar z Galerią. Szybko jednak partner z kumplem (moi wspólnicy) poczuli zew wolności, a ja słyszałam: „No i po co nam te dzieciaki? Nie było lepiej, jak byliśmy sami?”. Kiedy oni balowali, ja w ciąży i z wózkiem jeździłam do hurtowni po owoce i warzywa.


Rozstaliśmy się i wyjechałam na kilka miesięcy do Radomia, mieszkając sama z dwójką maluchów na drugim piętrze w wynajmowanym mieszkaniu. Podczas jednej z jego wizyt nasz lękowy schemat znów zadziałał – zaszłam w trzecią ciążę. Chciał, żebym ją usunęła, i zapowiedział, że nie przyłoży ręki do wychowania tego dziecka. W 7. miesiącu ciąży, wnosząc na drugie piętro zakupy, wózek ze średniakiem i prowadząc za rękę pierworodnego, fizycznie przestałam dawać radę. W marcu 2019 roku wróciłam do Czech i wzięliśmy szybki ślub wyłącznie po to, żebym miała ubezpieczenie w szpitalu. Tu nie było miłości, a tylko załatwienie sprawy urzędowej. W maju 2019 roku, gdy o 4 nad ranem złapały mnie skurcze, musiałam sama wezwać taksówkę. Leżąc już na porodówce, byłam tak wyczerpana psychicznie i fizycznie, że nie miałam już woli życia i byłam gotowa na śmierć. Wtedy maleństwo, już przy właściwych skurczach - przekręciło się w brzuchu w poprzek i konieczne było natychmiastowe cięcie cesarskie. Kiedy przyłożono mi trzeciego synka do twarzy, pomyślałam: „Mój Anioł Stróż, uratowałeś mi życie - nasze życie”. Trzy dni po cesarce wróciłam do domu. Ledwo wstawałam z łóżka, a ojciec dzieci oznajmił, że nie weźmie urlopu i idzie do pracy, a wieczorami zaś, zamiast spędzać z nami czas - wychodził na piwo z kumplem.


Mając 31 lat i początki depresji, wiedziałam, że muszę to zrobić teraz albo nigdy. Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy i dzieci - w nosidełku trzymiesięcznego niemowlaka, w wózku roczniaka i wzięłam za rękę trzylatka. Wsiadłam w pociąg i właściwie z niczym pojechałam do Krakowa (chociaż w tej podróży otrzymałam wsparcie ze strony ich ojca). Poszłam na studia i zamieszkałam z dziećmi w akademiku, znalazłam żłobki, przedszkole i pracę. W wieku 32 lat otworzyłam Showroom SIMBIOSIS, który stał się azylem dla mnie i innych, a dwa lata później powołałam do życia Fundację. Wróciłam do Polski także po to, by skonfrontować się z długami ojca. Żyłam jednak w cieniu paraliżującego lęku przed każdym listem poleconym. Gdy rówieśnicy kupowali mieszkania, komornicy blokowali konta kilkanaście minut po otrzymaniu przelewu za organizację np. jakiegoś dużego wydarzenia. Nabawiłam się głębokiej traumy finansowej - skoro egzekucje i tak zabierały mi wszystko, uciekłam w pracę społeczną i wolontariat, oddając serce za uśmiech drugiej osoby, bo bałam się zysków i czułam, że nie mam prawa do własnego bezpieczeństwa.


Po latach tułaczki i psychicznego znęcania się nade mną, przeszłam przez rozwód i wróciłam z dziećmi do rodzinnego Radomia. Jestem mamą trójki wspaniałych chłopców aktualnie w wieku 7, 9 i 10 lat, których kocham nad życie, jednak u każdego z nich zdiagnozowano zaburzenia rozwojowe, a najstarszy zmaga się dodatkowo z afazją rozwojową. Samotna opieka nad trójką dzieci o tak szczególnych potrzebach, walka o byt i brak wsparcia rodziny okazały się ponad moje siły. Mój umysł przez lata pracował w morderczym hiperfokusie wynikającym z głęboko nasilonego, zdiagnozowanego niedawno ADHD - pracowałam za trzech, po czym padałam z wyczerpania. Ciało zaczęło odmawiać posłuszeństwa: ciężka anemia wymagająca wlewów dożylnych, migreny z aurą, utraty przytomności, aż w lipcu 2026 roku trafiłam na SOR z podejrzeniem udaru lub zawału. Okazało się jednak, że był to potężny atak paniki.


Fragment opisu diagnozy, z dnia 12 września 2026 roku:

qMaKDcA0e0w6schv.jpg

W październiku zeszłego roku, mając 37 lat, po prostu pękłam. Wpadłam w głęboką depresję z myślami samobójczymi. Pukałam do instytucji, prosząc o pomoc, ale odbijałam się od drzwi, bo przecież jestem wykształcona, pracuję i „dam radę”. W konsekwencji tego załamania moi synowie, na mój wniosek - trafili na mocy postanowienia sądowego do Cioci i do Wujka. Rozłąka z nimi to najstraszniejsze doświadczenie mojego życia, ale w tamtym momencie uratowało to chłopców przed degradacją, odcięło mnie od przemocy psychicznej ich ojca i pozwoliło mi podjąć intensywne leczenie psychiatryczne oraz psychoterapię (od stycznia 2026 roku przyjmuję depresanty, od października 2026 roku - leki na ujarzmienie ADHD). Nie odebrano mi praw rodzicielskich - widuję synów regularnie, współpracuję z kuratorką i asystentką rodziny, i czekamy na termin rozprawy sądowej, po której chłopcy będą mogli do mnie wrócić. A termin ten może nadejść w każdej chwili.


Ponadto w sierpniu 2026 roku dokonałam niemożliwego: po dwudziestu latach udręki spłaciłam ostatni grosz długu mojego ojca. Nie mam już nad sobą komornika. Ale tę wolność okupiłam zerowymi oszczędnościami, brakiem zdolności kredytowej, zespołem stresu pourazowego (CPTSD) i całkowitym wyczyszczeniem zasobów. Moje ostatnie wynagrodzenie wyniosło niecałe 250 zł, bo każdą pozyskaną złotówkę pchałam w utrzymanie swojej organizacji i ludzi. Dopiero na terapii uczę się wyceniać swoją pracę, ale dzieciństwo moich synów nie zaczeka kilku lat.


Pozwoliłam sobie poprosić mojego psychoterapeutę, z którym przez kilka ostatnich spotkań konsultowałam decyzję o podjęciu zbiórki, o wyrażenie swojej opinii - jako specjalisty - względem mojej sytuacji. Cytuję, bez korekty:


„Będąc psychoterapeutą Elizy od około roku, pragnę tymi kilkoma zdaniami wesprzeć Ją w tym trudnym i zarazem ważnym momencie w Jej życiu. Po pierwsze, wielki szacunek za odwagę w ekspozycji swojej sytuacji ,urbi et orbi’. Wiem, że ramie w ramię z tą decyzją podąża pewien rodzaj ulgi ale też i lęk. Eliza odważnie kroczy drogą terapii i stawia czoła swoim nieużytecznym schematom i wzorcom zachowań, które od dzieciństwa, niczym druki zapisały się w Jej psychice, emocjach i zachowaniach. Praca z powyższymi ale również z symptomami CPTSD to często długa droga, tutaj niewiele dzieje się za tzw. ‚dotknięciem czarodziejskiej różdżki’. Zmiana utrwalonych wzorców wymaga pracy i ugruntowania nowych, użytecznych sposobów poruszania się w życiu. Do tego potrzebny jest czas, cierpliwość, konsekwencja i wspomniana już odwaga. Trzymam mocno kciuki za powodzenie tej akcji, wiem że jest to niezwykle ważne dla Elizy, dla podtrzymania bezpieczeństwa jej funkcjonowania tu i teraz. Jestem przekonany, że kiedy terapia zacznie przynosić zamierzony efekt to Eliza odda wsparcie z czystego serca...’urbi et orbi’...”


Żeby chłopcy mogli do mnie wrócić, muszę zapewnić im stabilny dom. Tylko, że tego domu nie mam. Dokładnie od 12 sierpnia tego roku w świetle prawa stałam się osobą bezdomną, bo właściciel kolejnego wynajmowanego przeze mnie mieszkania, będzie go sprzedawać. W całym moim życiu przeprowadzałam się już 28 razy. Dwadzieścia osiem razy pakowałam życie w kartony. Po dekadach walki nie mam nic i jestem śmiertelnie wyczerpana życiem w ciągłym strachu, kiedy kolejny właściciel każe nam się spakować.


W zeszłym roku po raz pierwszy w życiu pozwoliłam sobie na łzy. Przypominają mi się słowa Marka Aureliusza: „Boże, daj mi cierpliwość, bym pogodził się z tym, czego zmienić nie jestem w stanie. Daj mi siłę, bym zmieniał to, co zmienić mogę. I daj mi mądrość, bym odróżnił jedno od drugiego”.


Dodam jeszcze, że mam obok siebie wspaniałego, wartościowego partnera, z którym krok po kroku odbudowujemy relacje z chłopcami, poranione wcześniej przez ich ojca. To dzięki mojemu partnerowi, jego rodzicom (wspierają mnie na miarę ich możliwości) ale i też najbliższym przyjaciołom, mam dziś gdzie spać i mogę zjeść ciepły posiłek. Za co bardzo, bardzo dziękuję...


Nie szukam litości – szukam zrozumienia dla człowieka, który oddał całą swoją energię innym, a dziś musi wybudować fundamenty od zera.


1. Zbieram środki na zakup własnego, bezpiecznego domu lub mieszkania - stałego miejsca na ziemi, którego nikt nam już nigdy nie sprzeda i do którego na stałe wrócą moi trzej synowie. Analizując obecny rynek w okolicy szkoły podstawowej, do której uczęszczają moi synowie, są to koszty od 400 000 zł wzwyż.


2. Chcę również uczciwie spłacić prywatne zobowiązania wobec moich najbliższych przyjaciół i zaufanych znajomych, których mocno szarpnęłam po kieszeni, gdy na przestrzeni ostatnich miesięcy ratowali mnie przed upadkiem; z szacunku do prywatności - nie będę publikować zrzutów wyciągów bankowych, niemniej mogę wskazać całkowitą kwotę, którą pragnę jak najszybciej wszystkim zwrócić: 86 000 zł.


3. oraz zabezpieczyć koszty dalszego leczenia, psychoterapii i bezpiecznego startu na czas przebudowy mojego życia zawodowego - tutaj zdam się po prostu na Waszą lojalność i możliwości wsparcia.


Szczerze mówiąc, ciężko jest mi określić dokładną kwotę, a wiem, że przy zrzutkach oczekiwana jest transparentność. Dla tych, którzy pragną wszystko zobaczyć na własne oczy - zapraszam do kontaktu. Nie mam nic do ukrycia.


Przez całe życie słyszałam, że ze wszystkim poradzę sobie sama. Dziś po raz pierwszy mówię głośno: sama już nie dam rady. Potrzebuję Waszej pomocy, by zakończyć katorgę trybu przetrwania, odzyskać moje dzieci i po prostu zacząć żyć.


Jeśli zechcecie dołożyć do naszego nowego startu chociaż symboliczną cegiełkę lub podać moją historię dalej – dziękuję Wam z całego serca. I niech Wszechu czuwa nad dobrem. A wszystkie moje wydatki i zwroty - z chęcią udostępnię, żebyście mieli pewność, że pieniądze nie zostaną przeznaczone na "nie wiadomo co".



Per aspera ad astra


Dziękuję.


Eliza


PS. Każda z wyżej opisanych historii posiada jeszcze dużo więcej pobocznych wątków, które też nie były lekkie. Niemniej starałam się opisać wszystko w taki sposób, by zobrazować z czym mierzyłam się i mierzę w moim dotychczasowym życiu. Obnażam się w prawdzie.


PS. 2. Po opublikowaniu niniejszej treści i wideo, możliwe że przez pierwsze kilka dni będę w totalnym odcięciu od sieci. To dla mnie bardzo ciężki i trudny krok. Kalejdoskop emocji może mnie rozłożyć na łopatki. Niech się dzieje... Niech się dzieje wola Wszecha.





Komentarze 2

 
2500 znaków
  •  
    Użytkownik anonimowy •

    Ranna lwica to wciąż lwica

    100 zł
  •  
    Kowal_80 •

    Eliza swoją postawą mimo, że nie musisz udowadniasz swoją odwagę, siłę i determinację. Trzymaj się Kochana bo dobro/karma wracają więc wszystko będzie dobrze. Jesteś wspaniała, silna, piękna i masz wspaniałe dzieci. Musi być dobrze. Mocno w to wierzę i bardzo mocno Ci kibicuje 💪🫶💪

    50 zł
Dbamy o bezpieczeństwo. W razie wątpliwości zgłoś tę zrzutkę przez formularz.