Tedzik jest moim całym światem.

Od ponad 4 lat walczy z bólem i chorobą, która krok po kroku próbuje odebrać mu sprawność i radość życia.

Jego pierwsza operacja kręgosłupa była dramatyczną próbą ratowania go, bo Tedzik z dnia na dzień został całkowicie sparaliżowany. To był najgorszy dzień mojego życia. Po zabiegu czekały nas miesiące ciężkiej, codziennej rehabilitacji, żeby znów mógł zrobić choć kilka kroków. Każdy jego ruch był wtedy cudem.

Przez pewien czas było lepiej, ale choroba nie odpuszczała. Rezonanse wykazały potężne zniszczenia w rdzeniu kręgowym:

• dużą jamę malacyjną (obszar martwicy),

• zrosty, które przyklejały rdzeń do ściany kanału,

• resztki dysku po pierwszej operacji,

• spłaszczenie rdzenia i tak wąskie przewężenie, że kontrast ledwo przez nie przepływał,

• zaawansowane zwyrodnienia i kolejne dyskopatie.

To wszystko powodowało ciągły ból, drętwienie i zaburzenia neurologiczne. W Warszawie nikt nie podjął się kolejnego zabiegu. W grudniu zeszłego roku Tedzik przeszedł najtrudniejszą i najbardziej ryzykowną reoperację w swoim życiu - zoperował go prof. Wrzosek we Wrocławiu. To była nasza jedyna szansa, żeby zatrzymać unieruchamiający go ból.

Z deszczu pod rynnę - nowy koszmar

Prawda jest taka, że z delikatnym brzuszkiem Tedzika borykamy się od samego początku. Problemy z przewodem pokarmowym zaczęły się właściwie już od momentu odebrania go z hodowli, a po drodze przeszedł kilkanaście razy groźne, krwotoczne zapalenie przewodu pokarmowego.  

Mimo to myślałam, że operacja z grudnia zakończy nasz główny koszmar. Od dwóch lat Tedzik żył tylko dzięki codziennym sterydom. One trzymały go na nogach i wyciszały ból kręgosłupa, ale ich długotrwałe działanie powoli niszczyło jego organizm. Kiedy 1 lutego w końcu udało nam się z nich całkowicie zejść, żeby przerwać ten błędny krąg... jego układ pokarmowy dosłownie wybuchnął.

Okazało się, że sterydy brane na kręgosłup przez lata maskowały inną, poważną chorobę z autoagresji. Kiedy je odstawiliśmy, odblokowany organizm rzucił się do ataku na własne jelita.

Od lutego nasza codzienność to nieprzespane noce. Tedzik regularnie wymiotuje żółcią, mlaszcze z bólu, a w jego brzuchu słychać głośne, bolesne przelewania. Z powodu ciągłego dyskomfortu nie potrafi znaleźć sobie miejsca, mało śpi i drastycznie schudł - z 8 kg spadł do 5.9 kg.

Co wiemy po miesiącach intensywnych badań?

• Trzustka i jelita w stanie zapalnym: Wyniki z krwi pokazują bardzo wysoki wskaźnik zapalenia trzustki (cTLI powyżej 50). Tylko od lutego Tedzik miał robione USG aż 7 razy - każde potwierdza przewlekłą przebudowę narządów i podrażnienie żołądka.

• Zaburzenia wchłaniania: Tedzik traci na wadze, mimo że ma apetyt i zjada swoje sprawdzone, delikatne posiłki (ligawę z marchewką). Jest pod stałą opieką dietetyka. Badania wykazały silny spadek kwasu foliowego - jego jelita po prostu przestały przyswajać wartości odżywcze.

• Zaburzenia hormonalne: Wielomiesięczne podawanie sterydów zrujnowało jego układ hormonalny. Badania endogennego ACTH nadal wskazują na podejrzenie wtórnej niedoczynności kory nadnerczy. Do tego stale leczymy go na niedoczynność tarczycy.  

Walka na dwóch frontach

Żeby Tedzik mógł w ogóle spać i nie wykańczał się z bólu brzucha, musieliśmy awaryjnie wrócić do bardzo silnych sterydów w zastrzykach i leków przeciwwymiotnych. Jesteśmy w zawieszeniu. Czekamy na wyniki specjalistycznych badań genetycznych (PCR) z kału. Jeśli nie wskażą one bakterii, czeka nas gastroskopia z pobraniem wycinków w narkozie - a to będzie wymagało ponownego, ryzykownego odstawienia leków, które teraz trzymają go w ryzach.

Jednocześnie nie możemy zaniedbać kręgosłupa. Co tydzień jesteśmy na rehabilitacji w "Sprawnej Bestii" u dr Pauliny Turek, gdzie Tedzik ma masaże, pole magnetyczne, laseroterapię, akupunkturę i kamertony. Robimy wszystko, co możliwe, by ulżyć mu w bólu.

4 lata diagnostyki, leczenia i rehabilitacji.

Za nami:

• 2 operacje kręgosłupa

• 5 rezonansów (MRI),

• 1 tomograf (CT),

• badanie płynu rdzeniowo-mózgowego

• 7 badań USG w zaledwie kilka ostatnich miesięcy (łącznie już kilkadziesiąt),

• kilkanaście konsultacji neurologicznych,

• kilka konsultacji ortopedycznych,

• kilkadziesiąt wizyt u internistów,

• dziesiątki godzin rehabilitacji

• dziesiątki rozszerzonych paneli z krwi, testów hormonalnych i badań PCR.

Koszty leczenia przekroczyły już 120 000 zł. Przede mną kolejne, ogromne wydatki: codzienne zastrzyki, wizyty, specjalistyczna diagnostyka gastrologiczna i stała rehabilitacja.

Sama już nie dam rady. Ale jak wycenić życie i zdrowie kogoś, kogo kocha się całym sercem?

Dlatego proszę o pomoc. Każda, nawet najmniejsza wpłata, to realne wsparcie w walce o to, by Tedzik nie cierpiał. Każde udostępnienie zwiększa szansę, że mój najlepszy przyjaciel dostanie w końcu szansę na życie bez bólu.

Dziękujemy z całego serca.

Ja - za pomoc dla mojego całego świata.

A Tedzik... za możliwość kolejnego, spokojnego dnia bez cierpienia. ❤️🐾