Dziś wyjątkowo nie proszę Was o wyścig, nie proszę o tempo, proszę byście na moment zatrzymali się przy Łucji i dokładnie przemyśleli: czy warto?

Łucja ma 2 lata, chciałbym Wam napisać, że podczas nieszczęśliwego upadku złamała nogę, ale jej cały czas łamie się maleńki świat. 

Bo ta mała nóżka okazała się czymś znacznie „cięższym”.

Nie miejcie do niej pretensji, nie jest niezdarą, po prostu jej kości nie są jak nasze - łamią się jak zapałki. 

Dziewczynka cierpi na wrodzoną łamliwość kości typu III, jej krótkie życie nie przypomina ani trochę zwykłego dzieciństwa. W trzecim tygodniu swojego życia miała już cztery złamania.

Jest więźniem własnego ciała.

Jedyną nadzieją dla Łucji jest poważna operacja wprowadzenia dwóch prętów w uda dziewczynki. Wiem, brzmi to strasznie, ale tylko tak, mała Łucja będzie mogła wstać i iść przez życie. 

Dziewczynka będzie musiała przez długi czas być rehabilitowana, ma w tym tylko siebie i rodziców. To „idealny” przykład dziecka, które jest niewidzialne w swoim cierpieniu. Na Łucję nie wpłaca nikt, dziewczynka nie zwraca na siebie uwagi. Przecież to tylko kości, prawda?

Te kości to poruszanie się, brak rozwoju, to łóżko, to samotność, to niezrozumiałość świata. Czemu inni są normalni, a ja nie?

Jesteś.

Łucja pochodzi z malutkich Świętochłowic, okoliczni mieszkańcy z prezydentem Danielem Bergerem na czele, postanowili zorganizować miejski bal charytatywny by pomóc dziewczynce.

Nie mam dla Was biletów na bal, też mnie tam nie będzie, ale może kupimy sobie tam „bilet”?

Zrezygnuj z paczki papierosów, pączka czy kawy na mieście - kiedyś jak Cię spotkam to obiecuję ją postawić i podziękować w imieniu Łucji. 

Ona nawet nie będzie wiedziała, że istniejemy, ale my będziemy wiedzieć, że to miało sens.

Nie oczekuję nic wielkiego od Was, całość zebranej kwoty, nawet jeśli będzie to 100 zł, przekażę tej małej wojowniczce.

Łucja, nie łam się, będzie dobrze 🙂