Bogusław Stanisławski (1930- 2019). Od czerwca do początku września 2019 r. na Jego prośbę opracowywałam pierwszą część wspomnień, a także na podstawie rozmów z nim spisać drugą część wspomnień. Przed śmiercią zobowiązał mnie do ich wydania. Muszę spłacić ten dług! Nazywam się Katarzyna Wyszomierska.

O sobie lubił mówić, że jest „przecinkiem w historii”. Jego biografia jest pełna „historii” i „Historii”, tej najtragiczniejszej polskiej czy tej światowej, a także tej w wymiarze czysto ludzkim i tym globalnym. Jako pracownik Instytutu Kultury Polskiej w Londynie, a potem pracownik MSZ towarzyszył wielu delegacjom (Gierka w USA, Nixona w Polsce), potem był członkiem misji obserwacyjnej w Wietnamie z ramienia ONZ i negocjatorem Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Śmiertelny wypadek samochodowy, którego był sprawcą, a także mniej czy bardziej produktywna współpraca z wywiadem spowodowały, że przeszedł na drugą stronę. Był szantażowany przez SB. Odbył „spowiedź” u Jacka Kuronia i potem działał na rzecz opozycji. Wspomnienia, czyli pierwsze wydawnictwo, dotyczą czasu od narodzin “Kubinka” do “Solidarności”. Są pasjonującą lekturą. Czytelnika poprowadzą przez meandry polskiej historii, ale też Bogusław zabierze nas do Anglii.

Miałam w ręku Jego wspomnienia - część pierwszą skreśloną samodzielnie, a drugą - z moją pomocą. Jedna i druga, to genialny materiał na książkę. Jego memuary są w pierwotnej formie. A co zrobić z drugą częścią wspomnień? Spisane jeszcze zdążył przeczytać, małą część poprawić, ale nie zobaczył końcowego efektu. Forma powieści wydawała mi się jedynym możliwym wyjściem z tej sytuacji i mam nadzieję, że zostanie przez Czytelników zaakceptowana na równi z Jego pamiętnikami czy blogiem, stanowiącymi dwie pozostałe części wydawnictwa. Powieść może opierać się na faktach i dotyczyć tych trudniejszych chwil, które w publikowanych pamiętnikach mogłyby dotknąć żyjących i w jakiś sposób naruszyć pamięć o Zmarłym. Nie chciał niczego ukrywać czy przeinaczać, więc lektura jest naprawdę wciągająca. Czy odbył swoją „pokutę” - przekonają się Czytelnicy, którzy sięgną po pozycję PLAMY.

I została część trzecia - Jego blog, ale ponieważ zawsze zapraszał do rozmowy, więc będą o Nim opowiadać przyjaciele i znajomi. Gdy miał 81, założył bloga, w którym dzielił się swoimi przemyśleniami. Nie było łatwo, bo komputera dopiero uczył się. W jednym z pierwszych wpisów bloga odpowiedział na pytanie PO CO PISZE? Stwierdził, że powód założenia swego rodzaju notatnika spraw bieżących, był prosty: świat go ciągle zadziwiał, lubił rozmawiać i szukał ujścia do kontaktu z ludźmi. Jest tam fragment, w którym opisał moment zaproszenia przez Jurka Owsiaka na spotkanie z młodzieżą. Miał wcześniej wymyślić tytuł, więc zaproponował: „Chcesz lepszego świata? To nie wykluczaj! Otwórz drzwi! Zaproś! Rozmawiaj!” On nie tylko otworzył bramę do siebie, ale też oferował każdemu bez wyjątku rozmowę.

Zatem kolejne wydawnictwo to zbiór wspomnień o Nim osób z różnych środowisk zestawione z fragmentami bloga Bogusława. Czytelniku, skorzystaj z zaproszenia i wejdź do Jego świata.

Dlaczego jego wspomnienia należy wydać? Odpowiedzią jest jego życie. I to co dla nas zrobił, z czego nie zdajemy sobie sprawy... Ale o tym już w książkach.

Jak wielokrotnie przekonaliście się, często pomagam (co widać w mojej historii "zrzutkowej", ale nie tylko tu). Moją społecznikowską pasją chcę zarazić i Was, żebyście nie tylko dorzucili się do wydania książki PLAMY, ale weszli w świat Bogusława. Każda wpłata to ten milimetr, o który przesuwamy świat do przodu.