W Polsce o dorosłych osobach z niepełnosprawnością intelektualną mówi się rzadko. Jeszcze rzadziej się o nie dba. Gdy odchodzą ich rodzice – jedyni opiekunowie, często jedyne osoby, które naprawdę ich rozumiały – zostają sami. Zepchnięci na margines, trafiają do domów pomocy społecznej, w których powoli gasną. Nie z braku chęci życia, ale z braku miejsc, które byłyby naprawdę ich domem.

Dlatego właśnie w Świdnicy powstaje coś wyjątkowego. Przy ul. Mieczysława Kozara-Słobódzkiego budowany jest nowoczesny kompleks, który może odmienić los wielu takich osób. To nie tylko budynek – to nadzieja. W jego murach znajdą się mieszkania wspomagane, w których dorośli z niepełnosprawnością intelektualną będą mogli żyć samodzielnie, ale bez lęku. Obok powstaną gabinety rehabilitacyjne dla osób z głęboką niepełnosprawnością intelektualną oraz wspólna jadalnia,salon, w której będą mogli spotykać się, rozmawiać, po prostu być razem.

4 kwietnia w Polskim Stowarzyszeniu na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną koło w Świdnicy, podpisano umowę na budowę mieszkań wspomaganych. Budowa już trwa, ale do jej zakończenia wciąż potrzeba jest ogromnej sumy pieniędzy. Dzięki determinacji członków Stowarzyszenia udało się pozyskać 6 250 milionów złotych z PFRON w ramach projektu „Samodzielność – Aktywność – Mobilność”. To jednak wciąż za mało. Całkowity koszt inwestycji to około 9 milionów złotych. Brakuje więc wciąż części – tej, którą może wypełnić nasza wspólna solidarność.

Każda złotówka, każdy gest wsparcia przybliża moment, w którym dorośli z niepełnosprawnością intelektualną wreszcie będą mogli powiedzieć: „mam swój dom”.

W Polsce wciąż brakuje miejsc, w których dorośli z niepełnosprawnością intelektualną mogliby żyć godnie i bez lęku. Po śmierci rodziców często trafiają do domów pomocy społecznej, gdzie powoli gasną – zapomniani przez świat. Dlatego w Świdnicy powstaje wyjątkowy kompleks – miejsce, które da im dom, opiekę i poczucie bezpieczeństwa. W budynku przy ul. Mieczysława Kozara-Słobódzkiego znajdą się mieszkania wspomagane, gabinety rehabilitacyjne i wspólna jadalnia – przestrzeń, w której będą mogli żyć wśród ludzi, nie w cieniu. Dzięki wsparciu PFRON udało się zdobyć 6 250 milionów złotych, ale to wciąż za mało, by dokończyć budowę. Brakuje 3 mln złotych. Każda wpłata, każde udostępnienie, każde dobre słowo – to krok bliżej do świata, w którym nikt nie jest sam.